“Adriaaannnnnnn!”
Pakiramdam ko ay masisira na ang vocal cords ko dahil sa malakas at mahaba ‘kong pagsigaw.
“Yes, microphone?” Nakangisi niyang tanong nang makalabas siya sa bahay niya. Sumandal siya sa may pinto at nang-aasar akong tiningnan.
Ilang araw na siyang ganito, hindi niya ako tinatantanan sa mga kalokohan niya. Even in the day or at night, hindi siya namimili ng oras kung kailan niya sisirain ang mood ko.
And just like what he always did, he left me with another mess to clean up. Darn him! I finished doing the laundry this morning, so I decided to dry it under the sun for quite a long time. But when I was about to wrap things up, napansin ko na walang natuyo kahit isa man lang sa mga isinampay ‘kong mga damit. Mas lalo pa ngang nabasa.
“You did this, right?” Itinuro ko ang mga basang damit. He fastened his lips and shook his head vigorously, greatly denying the disaster he made.
“Sinungaling!”
“Let me see…” Humakbang siya palabas ng terrace niya saka naglakad palapit sa akin. “I washed my car earlier using the hose. Ah! The water splashed with great force.” Tinap niya ang bubong ng kotse niya na nakaparada sa gitna ng boundary line between his house and mine. Hindi na nahiya, palibhasa ay mas kinakampihan pa siya ng lola ko kesa sa akin.
“Can you see the spotless figure of my car?” Mayabang niyang turan. Nanatili lang akong nakatingin ng masama sa kanya habang patuloy siyang minumura sa isipan ko.
“Ano namang koneksyon niyan sa mga damit na tinutukoy ko?” Naiinis na talaga ako sa pagmumukha niya. I even remember that moment when he told me to hate him. Hindi na niya kailangang hilingin. I already despise him, big deal.

“You left a stain on that white shirt.” Itinuro niya ‘yung shirt na sinusuot ko lang naman sa bahay. “I thought I should help you clean it…thoroughly.” He said, emphasizing the last word in his sentence. Naningkit naman ang mga mata ko.
“So this is what you mean by cleaning thoroughly? Drenching my clothes with so much water after I waited patiently for those to dry?!” I clenched my teeth in annoyance. Malapit nang maubos ang pasensya ko sa kanya. Minsan nga ay hindi ko na siya pinapatulan dahil nagbabakasakali ako na titigilan niya na ako pero mas lalo lang siyang nag-eeffort para pasakitin ang ulo ko.
“As you can see, yes.” Pahumble niyang tugon habang tuamatango-tango pa sa akin. Napasabunot na lang ako sa sarili ‘kong buhok. I want to get revenge on him badly. I want to beat him to a pulp and curse him out loud. Kung hindi nga lang ako madadala sa presinto at mapapagalitan ni lola, matagal ko nang ginawa.
He started to whistle as if he is calling the wind. Placing both of his hands on his back, he started to walk towards my house. “Sumunod ka na lang sa loob pagkatapos mo diyan.” Aniya na para bang siya ang nagmamay-ari ng bahay.
“H-hoy! Where do you think you’re going?” Patakbo akong humabol sa kanya at humarang sa daraanan niya.
“Tell me, is that your house or mine?” Tanong niya habang nakatingin sa bahay namin ni lola.
“Obviously, bahay ko ‘yan.” He nodded and moved his face closer to me. Halos maduling naman ako dahil sa sobrang lapit niya sa akin.
“Then obviously, I am headed to your house. Dummy.” Sarkastiko niyang sabi at mas lumapit pa sa akin dahilan para mapaatras ako. “Move out of the way if you don’t want anything bad to happen.” He sounded as if he’s threatening me so I immediately cleared his path.
He tsked and continued walking. “Why are you going there, anyway? Isn’t that trespassing?” Patuloy ko pa but he just waved his hands in the air, without even looking back at me.
“I got an invitation.” Is he saying na sa bahay na naman siya kakain? Wala ba siyang pambili ng sariling pagkain? He never says no whenever my grandma invites him for breakfast, lunch or even dinner. Kulang na lang ay makihati pa siya sa merienda namin ni lola.
Napapadyak na lang ako sa inis. Nagmamadaling kinuha ko lahat ng damit na nakasampay. Inilagay ko iyon sa basket at ipinasok sa bahay, I guess I have to use the dryer after all.
As for now, ipagpapaliban ko na muna ang gawain na ‘yun. I have to keep my eyes on Adrian. Baka maisahan niya na naman ako. I still cannot move on from what he did to me yesterday noong kumain kami ng tanghalian. I left my seat for a moment to refill the pitcher with water but when I came back, napakaraming kanin ang nakadikit sa upuan ko. Worst, hindi man lang siya pinagalitan ni lola. Ako pa ‘yung napagalitan dahil makalat daw akong kumain. Argh!
Another thing is when he saw me draw a portrait on the living room. He splashed acrylic on it, saying na mas maganda daw kapag colorful. I mean, that was a portrait, why should it be colorful? Muntik ko na siyang masapak nang araw na ‘yun pero eto namang si lola, sumang-ayon sa sinabi niya na mas better daw ang makulay. Pakiramdam ko ay pinagtutulungan nila akong dalawa.
“Lola, nakita mo po si Adrian?” Hindi mapakali ang mga mata ko at kung saan-saan napapatingin upang hagilapin si Adrian. I cannot let my guard down. Baka mamaya niyan, may kinabit na siyang bomba sa kwarto ko.
“Nasa kwarto mo, titingnan niya raw ‘yung mga litrato mo noong bata pa.” Tugon ni lola na para bang balewala lang sa kanya ‘yung fact na may lalaking pumasok sa kwarto ng apo niyang babae. Seriously?
“This is driving me insane!” Natataranta kong sabi. Agad akong tumakbo patungo sa kwarto ko. Nakasara ang pinto kaya sinubukan ‘kong pihitin ang doorknob, pero naka-lock.
“Hoy! Lumabas ka dyan!” I yelled while knocking the door.
“Why would I?” Narinig ‘kong tanong niya mula sa kabila.
“Because that is my room!” Pasaring ko at mas nilakasan pa ang pagkatok. Anong binabalak niyang gawin sa loob?
Nanlaki ang mga mata ko nang maalala ko kung gaano kagulo sa loob ng kwarto ko. Hindi pa ako nakakapaglinis since last week. Nakakalat ang mga pinagkainan ko ng instant foods, crumpled papers, mga gamit at maruruming damit—my undies! What the hell? Just thinking about it, gusto ko na lang magpalamon sa lupa.
“I clearly understand how the world works for you. How can you sleep in such a place?” Napahilamos na lang ako gamit ang aking palad. “Are you really a woman?”
“Yah! Are you a pervert? Why are you looking into my room without asking for my permission?!” I heard him burst out of laughter. What seems to be funny at this very moment?
“Your grandma said its okay.” He answered then laughed again. “Wow! You look horrible in these photos.” A loud bang occupied my head. It was as if I was hit with a gigantic gong. He is exploring my childhood pictures.
The spare keys! Bakit hindi ko agad naisipan ‘yun? Nagmamadali akong nagtungo sa kwarto ni lola para kunin doon ang susi ng pinto sa kwarto ko.
“Lagot ka talaga…” Natigilan ako nang makita ‘kong nakabukas na ang pinto. My brows narrowed as I quietly entered my room. I scanned the whole are. Akala ko ay nakaalis na si Adrian pero nagulat ako nang makita siyang nakahilata sa kama ko. Manyak ba talaga siya?
“Get up from my bed!” Lumapit ako sa kanya. Nakamulat naman ang mga mata niya. Nakatulala lang siya sa kisame. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa utak niya.
“Do I look screwed?” He suddenly asked out of nowhere.
“Finally! Naisipan mo rin itanong ‘yan.” May bahid ng pang-iinsulto sa boses ko. “Tumayo ka nga dyan!” Sinipa ko pa ang binti niya pero tila wala ‘yung epekto sa kanya.
Bumangon siya at naupo sa kama ko. “You can have your room back.” Akmang tatayo na siya pero hindi niya naituloy nang iharang ko ang magkabila ‘kong kamay.
“What now?” Kunot-noo niyang tanong.
“Anong ginawa mo rito sa kwarto ko? Did you plant a bomb or something? How about acidic compounds? Poisonous scents?” Napangiwi siya dahil sa sunod-sunod ‘kong tanong.
“Stop running your imagination wild. Hindi pa ako nababaliw para gawin ‘yun.” He said.
“Right, hindi ka naman siguro ganoon kasama.” I murmured.
“Hindi ko sinabing hindi ko kayang gawin, I’m just being practical.” He added. “If I want to bomb this whole place, I should at least evacuate myself before doing that.” Napaismid ako dahil sa sinabi niya.
Napaka-imposible niya talaga. No other nut-case can be compared to him. “Whatever, just get out!” He shook his head.
“I lost my interest to leave, since you prevented me when I was about to.” I frowned, almost getting my hands on his face. I ought to kick him out of this territory if I could.
“Leave!”
“I don’t want to.” He refused while grinning mischievously.
Hindi na ako nakatiis at marahas na hinawakan ang kamay niya. “I really want to get you out of my sight.” I said in a low-key tone.
Sinubukan ko siyang hilahin pero masyado siyang nagpapabigat. He didn’t even move, one bit, from his place. “I hate you.” Mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kanya.
Suddenly, he pulled his arms back, dahilan para madala rin ako. My heart started beating like crazy when I realized that only an inch separates us from each other. I can feel his minty breath touching my face.
“How much do you hate me?” He asked while staring directly into my eyes.