"Hoii, Mahal".I told my very nice girlfriend Rosie.
"Yes Mahal?". Sabi niya at niyakap ako.
"Let's buy Ice cream!". Sabi ko at nag pa cute pa.
"You can't, didn't your stomach hurt when you ate that". There was concern in her eyes.
I can't eat cold food dahil nasakit ang tiyan ko pag nakain ako nito. Rosie already know that but I'm taking some medicine but ayaw niya pa din .
"Bili na mahal!". Nag pa cute pa ako at niyakap siya
"Sige na nga". Sabi niya. Alam ko namang di niya ako matitiis eh.
"Salamat Mahal!,Promise ko iinom ako ng gamot pagkatapos nito".I gladly told her.
After a few minutes I waited for Rosie. She came with Ice cream, Vanilla Flavor,ang favorite flavor ko.
"Salamat Mahal"..I knew She was annoyed with me. .
"Mahal, Wag kana magalit please. Iinomin ko ang gamot ko kaagad promise".Rosie suddenly looked at me and there was obviously annoyance on her face.
"Mahal naman kasi eh,I told you na wag na". I was just surprised when her tears suddenly dripped and I just hugged her.
Kinain namin ang Ice cream at uminom na din ako ng gamot para naman sumaya na siya.
"Oh ayan ininom ko na gamot ko". Hindi niya ako pinapansin at tinawanan ko lamang siya
Mga ilang minuto ang nakalipas at napag desisyonan kong umuwi na pero ihahatid ko muna si Rosie.
"Rosie, Uwi na tayo". Sabi ko. "Sige Mahal". Sagot niya naman.
We were on our way home but I stopped on the side first to take her to their large mansion. By the way, I am Robert Wistow, 24 years old and this is Rosie Wenzie, my 23 year old girlfriend. We are rich and well known here at school since pareho kaming top sa school and marami na ang na ambag ang family namin dito.
Ihahatid kona sana siya ngunit biglang sumakit ang ulo ko. Narinig kong sumigaw ang girlfriend ko bago ako bumagsak.
~•~
"Mahal". I heard Rosie speak but I didn't have the strength to speak. I tried to open my eyes but I couldn't.
"Mahal, sabi ko naman sayo wag kana kumain non eh. Ang kulit kulit mo kasi eh!".Sigaw ng girlfriend ko habang umiiyak.
Natulog na lamang ulit ako dahil masama na talaga ang pakiramdam ko.
"Ms Rosie?, Ikaw po ba ang pamilya ng pasyente?".
"Yes ako nga po Doc". Kinabahan ako bigla.
"Okay naman si Mr Robert, kailangan niya lang mag pahinga". Biglang tumulo ang luha ko sa saya.
"Salamat, Doc". Sabi ko.
"Walang anuman". After Doc left I quickly went to Robert's room and stared at him
"Mahal? ". I was surprised when Robert suddenly spoke.
"Mahal?, how do you feel?". I asked.
"I'm okay Mahal, I just can't open my eyes and move other parts of my body". He says,
"Good, mag pahinga ka muna. Mahal". I said and kissed his forehead.
Mga ilang minuto at nakatulog na si Robert. Lumabas muna ako at ang dasal. Pinag dasal ko na sana gumaling na siya at maging maayos ang lahat, inabot din ito ng ilang minuto.
I went back and ordered food at the hospital canteen. I felt dizzy so I first thought of taking a break after eating.
Bumalik na ako sa room at nakita kong pinapakain ng nurse si Robert.
"Salamat nurse". Sabi ko at ngumiti.
"Walang anuman". Sagot niya at ngumiti. "Gusto mo bang ikaw na ang mga pagkain sa boyfriend mo, Miss?". Dagdag niya pa.
"Ayy yess nurse, salamat ulit". Ningitian niya lamang ako at umalis.
pinag pahinga kona lamang si Robert para mabilis ang kanyang pag galing.
~•~
Robert's POV
A lot happened today and it was exhausting. But thanks to my girlfriend for joining and taking care of me here at the hospital.
Parang napaka walang kwe*ta kong boyfriend lagi ko siyang pinag alala mabuti na sigurong mag break kami. But I will rest first and babawi ako sa kanya.
Salamat mahal sa lahat lahat. Mahal kita ngunit sa tingin ko hindi ako deserve ng pagmamahal mo.
My tears flowed, The pain I feel especially when I think I'm just a burden to Rosie. I don't want to hurt her so we'd better just separate first.
~•~
"Mahal!"..Sigaw ni Rosie.
"Oh Mahal, Wag kang masyadong maingay". Sabi ko.
"Pasensya Mahal, ito oh nahanap ko yung dati mong guitar". Sabi niya at binigay sa akin.
"Wow, salamat mahal. Ang tagal ko na itong hinahanap eh". I hugged her and kissed her forehead.

"hinanap ko talaga yan para sayo.".Ningitian ko siya at ang gitara.
"Kung tayo ay matanda na, sana'y 'di tayo magbago, Kailan man, nasaan ma'y ito ang pangarap ko, Makuha mo pa kayang ako'y hagkan at yakapin, mmm, Hanggang pagtanda natin?. Kinantahan ko si Rosie at tumulo ang aking luha.
" Bakit ka naiyak mahal? ". Tanong niya.
"Wala mahal, naiyak lang ako kasi naalala ko ang mga ginawa mo para sa akin. I Love you mahal!". Napaiyak din si Rosie at niyakap ako.
"Oh siya tama na ang drama at tayo ay umalis na din sa hospital". Dagdag niya pa at tumayo na.
Time passed and we were here at my house. Nag pa-alam na ako kay Rosie and rested in my room. I cried and cried until I didn't realize that I had fallen asleep. I love Rosie dearly but she will only get hurt and I will only be a burden for her. I don't want to be a burden so mas better na mag break kami.Aalalahanin ko lang ang mga araw na we spend time together.
Kinabukasan ~
I'm already here at school and susundin kona si Rosie in her classroom.
"Rosie, Mahal ". I yell at Rosie.
"Mahal, what's up?".
"Mahal,Gusto ko sanang makasama ka ngayon.".
"What time is it?". She jumped for joy and hugged me..
"kung pwede ngayon mahal, Why not". I smiled at her and hugged her back.
"Sige, Mahal!". She pulled me over and carried me to 7/11. We ate and laughed as if there was no tomorrow. I had so much fun today.
It's late and I decided na sabihin na kay Rosie.
"Rosie". Pinipigilan kong tumulo ang luha ko
"Bakit Mahal?". I was immediately nervous about what Robert would say I knew it wasn’t good
"Mag break na tayo, ito ang makakabuti para sa atin".sabi ko kahit na mangiyak ngiyak na ako.
"Huh?, bakit mahal?. May nagawa ba akong mali?. May pagkukulang ba ako?". I cried even more when She suddenly told me that..
"Hindi mahal, wala kang pagkukulang. Ako ang may pagkukulang. Sorry but mas makakabuti na sa atin ito". I turned around and my tears flowed. Narinig ko ang hagulgol niya but I didn't look back.
It's been a few days since then .. Every day I cry and regret. Every night my tears would suddenly fall when I remembered our memories
Kinanta ko ang paborito nating kanta. Mas na feel ko ang pain tuwing naiisip kong hindi na kita makakasama pero sino ba ako para maging iyong sinta kung puro sakit lamang ang aking dala sa puso mong mas mahalaga pa kesa sa buhay ko.
Every day I make myself feel like I don’t matter, I have no talent and don’t deserve someone like you.
Sorry Mahal,sobrang mahal kita ngunit hindi ko deserve ang isang taong katulad mo.hindi ko deserve makita ang mga ngiti mong kay ganda.
Mga tunog na bumubulong sa aking tenga na ako ay mag pakamatay ngunit mga ngiti at pagmamahal mo ang aking medisina.ngayon ay wala ka na, ano pa ang aking dahilan para mabuhay sa mundo.
Paalam mahal, Mahal na mahal kita.
Aking leeg ay isasabit na sana sa lubid na nakasabit sa taas. Ngunit tumunog ang aking telephono at ang numero mo ang lumitaw.
"Rosie?".. I heard Rosie running and seemed very tired
"Robert!, Mahal tulungan mo ako may mga lalaking naghahabol saakin".
Agad kong kinuha ang aking jacket at susi ng kotse. Mabilis kong pinaandar ang kotse at trinack ang location ni Rosie.
"Rosie, Mahal ko pag ikaw ay napakahamak pag sisisihan ko ito sa buong buhay ko. Kaya please be safe".sabi ko sa sarili ko at nag madali.
Tinawagan ko ang mga police at binigay ang location ni Rosie sa kanila. Agad agad akong nakapunta kung nasaan si Rosie. Nakita ko siyang nasa gilid ng kalsada na nakahiga.
Bumilis ang tibok ng puso ko ng nakita kong sira sira ang kanyang damit.
"Rosie!, Rosie?"..Inalog ko siya but she didn't wake up. I listened to her heartbeat as it was slowly disappearing.
I called the hospital right away.
~•~
"Sir!, Anong nangyari?". Tanong ng isang rescuer.
"I don't know Sir, Rosie just called me and said that someone was chasing her and when I arrived .. I saw her lying down on the side of the road ”.
"Sige Sir, mag pahinga ka muna". I closed my eyes for a moment and drank the water given to me by the rescuers.
Lumipas ang oras at maayos na si Rosie. The police arrived. I was shocked that he had men with him.
"Sir?".tawag sa akin ng police.
"Yes, Sir?. Sino ang mga iyan?". Kinabahan ako bigla.
"Sila ang mga pinadala ng tatay mo para-".
Naputol ang kanyang sasabihin ng may biglang tumawag sa kaniya.
To be continued~