Napabalikwas sa reyalidad si Clyde nang matamaan siya ng bola ni Elijah.
“Sorry, Pre! Okay ka lang?” nilapitan ni Elijah si Clyde na hawak ang brasong natamaan. “Bakit hindi mo sinalo?”
“Okay lang. May iniisip lang ako,” sabi niya kay Elijah. Inagaw nito ang bola sa kaniya.
“Alam mo, gutom lang ‘yan, eh. Kain na tayo!” inakbayan siya nito habang nakaipit sa kaliwang kamay at baywang ang bola. Hinila na siya ng mga ito papuntang bench para kunin ang mga gamit nila. Hindi man lang siya nakapagpalit. Tinignan niya ang orasan na nasa dingding. Napansin niya na alas-onse y media na ng tanghali.
“Baka gusto niyong magpalit? Nangangamoy na ang mga pawis niyo,” natatawang sabi niya sa mga ito at sabay-sabay na inamoy ang sarili. Natigilan siya sa ginawa ng mga kasama nang maalala ang ginawa nilang tatlo nina Aston at Ceejay noong bata pa sila sa vacation house ng mga magulang. Umiling na lang siya sa mga ito at nauna na magpalit.
Lumingon siya sa pwesto ng mga Blazers at wala na ang mga iyon doon. Hindi na siya nag-abala pang isipin. Dahil baka magkaroon na naman siya ng panibagong episode attacks at isugod siya ulit sa gitna ng laro. Mababatukan na talaga siya ng coach nila. Kailangan niyang ikalma ang sarili kaya malalim siyang bumuntong hininga.
Nang matapos siyang magbihis ay sumunod na siya sa mga kaibigan niyang naglalakad na palabas ng gym. Nilibot nila ang tingin sa loob ng canteen at hindi pa gaanong puno roon. Ngunit napatigil si Clyde nang mapansin sina Ceejay at Aston na naghahalikan sa hindi kalayuang lamesa.
Muli na namang sumikip ang dibdib niya kaya mabilis niyang iniwas ang tingin. Nakahanap ng pwesto ang mga kaibigan niya. Pumwesto naman siya nang nakatalikod sa dalawa para hindi ito makita but his curiosity betrayed him. Hindi niya mapigilan ang sarili na sumulyap sa dalawa.
Ipinikit niya nang mariin ang mga mata para pigilan ang sarili. Ano bang nangyayari sa kaniya? Hindi niya malaman kung bakit parang naiinis siya na makitang magkasama ang dalawa.
Ang sabi ng doktor ay iwasan ang makakapagpa-trigger sa emotion ko. So self, stop being curious and stop being inquisitive! Saway niya sa kaniyang sarili.
“What’s the plan for the game, later?” tanong ni Lucas habang sinusubo ang pagkain.
“We should win this time. Nakuha na nila ang first game dapat hindi tayo magpatalo,” dagdag pa ni Elijah sabay inom ng juice niya.
“Kaya dapat hindi ka na rin mawala the whole game, Clyde,” sabi sa kaniya ni Andrew. Tinignan niya lang ang mga ito at itinuloy na lang ang pagkain.
“Oo nga. ‘Wag mo na kasi painitin ang ulo mo dahil sa team captain ng kabilang school,” Elijah suggested referring to Ceejay who was being clingy to his boyfriend in another table.
Doon na nakatingin ang mga kaibigan niya kaya napatingin na rin siya kay Ceejay na masayang sinusubuan ng kanin ang kasintahan. Mabilis lang din siyang umiwas at tinuon ang buong atensyon sa pagkain.
“They really getting in my nerves,” sabi niya kalaunan. Napatingin naman ang mga kaibigan niya sa kaniya.
“Bakit ba kasi ang init ng dugo mo sa kanilang dalawa? Magkakilala ba kayo? I never saw you with them simula noong freshmen pa tayo,” pahayag ni Lucas sabay kuha sa ulam ni Elijah. Nagulat naman si Elijah kaya binawian niya rin ito at kinuha ang drumstick ni Lucas. Bumelat si Elijah sa nakasimangot na si Lucas. “Sa dami ng kukunin mo, Eli bakit drumstick pa?”
“Epal ka kasi. Nangunguha ng cutlet,” natatawang sabi nito. Muli nilang ibinalik ang tingin kay Clyde na tahimik lang na kumakain at hindi sila sinasagot. Tinignan sila ni Clyde at napansin niya na hinihintay ng mga ito ang sagot niya dahil panandalian silang tumigil sa pagkain.
“I just hate gays,” simple niyang sabi. Nagkatinginan naman ang mga kaibigan niya.
“You’re homophobic?” tanong ni Andrew matapos mabulunan sa iniinom na tubig. Umiiling naman na sumagot si Clyde.
“Not really. I just hate them. Period,” walang emosyon niyang sabi sa kanilang tatlo habang nasa plato ang mga tingin.
Mabilis na uminom ng tubig si Elijah. Walang ideya si Clyde na ang ilan sa mga members nila ay part ng third gender. Hindi rin nila ito masabi dahil sa nalaman nila ngayon. Akala nila ay alam nito pero dahil sa normal naman ang asta niya sa mga ka-member ay nakasisiguro silang wala talaga siyang alam. Kaya siguro sa tuwing mag-aasaran sila ay iwas si Clyde sa ganoong topic. Kung hindi siya aalis ay maglalagay naman ng earphone o bibigyan sila ng masamang tingin dahilan para matahimik sila.
Hindi na sumagot pa ang mga kaibigan niya. Habang si Elijah at Lucas naman ay nagsisikuhan. Napansin iyon ni Clyde kaya biglang nagbago ang ekspresyon ng dalawa.
“Akin na lang ‘yong mais sa bulalo mo!” kunwari ay pagbabago ni Lucas sa usapan. Kinuha nito ang bowl ni Elijah na may lamang bulalo.
“Hatiin mo naman! Huwag kang sugapa,” hirit pa ni Elijah.
“Tanga, paano ko mahahati ‘yan nang walang kutsilyo?” binatukan ni Lucas si Elijah.
“Bobo! E di humiram ka ro’n,” turo naman ni Elijah sa pwesto ng mga nagtitinda. “Lakas ng batok mo, ah!” pahabol pa niya at binatukan din ang kaibigan.
“Alam niyo, kapag kayong dalawa nagkatuluyan baka itakwil kayo ni Clyde,” Andrew interrupted them while Clyde chocked from his food. Natahimik naman ang dalawa at palihim na sinipa ni Elijah ang katabing si Andrew dahil mukhang hindi nito naiintindihan ang atmosphere nila. Inosente naman na napatingin si Andrew sa kanila at sinubo ang huling kutsara ng pagkain.
Lucas and Elijah looked at him, amused of his reaction. Clyde was finished eating his food when he looked at his friend.
“Alam niyo, mga abnormal na talaga kayo. Kung ano-anong mga pinagsasabi,” umiiling niyang sabi. “Mauna na ako. Titingnan ko muna ang schedule natin kahit maaga pa naman. At saka darating si Bea para manood ng game,” sabi niya na nagpalingon sa mga kaibigan at kumikinang ang mata na nakatingin sa kanya.
“Pupunta si Bea?” tanong ni Lucas. Sinamaan niya ng tingin ang mga ito dahil alam na niya ang tumatakbo sa mga utak ng kaibigan niya.
“Don’t you dare, Lucas,” banta niya rito at uminom ng tubig. Tumikhim naman ang mga kaibigan niya at umayos ng upo dahil sa paraan ng pagkakatitig niya. “Manonood na rin ako ng ibang game para hindi ako nahahawa sa mga kalokohan niyo,” pahabol nito at akmang tatayo na dala ang tray nang bigla siyang mabangga kay Ceejay na tumatawa kasama si Aston.
Parehas silang nagulat dahilan para mabitawan nila ang tray na bitbit. Nang mga sandaling iyon ay pakiramdam ni Clyde muli niyang nakita ang mata ng kaibigan na ilang taon niya rin na iniwasan.
3 years ago…
Hindi na muling bumalik si Clyde sa ospital at hinayaan niyang hindi siya makilala ni Ceejay. Dapat lang naman sa kaniya ‘yon. Isa siya sa naging dahilan kung bakit nadisgrasya si Ceejay. Napansin din ni Aston ang pag-iwas ni Clyde sa kanila. Kaya tinapat niya ito.
“So you’re planning to avoid us?” tanong ni Aston sa nag-iimpakeng si Clyde. Hindi sumagot si Clyde kaya nagsalita ulit si Aston. “Do you really need to do this Clyde?”
Saglit na napatigil si Clyde sa ginagawa at nilingon ang kaibigan. Malamig ang ekspresyon ni Clyde nang magsalita ito. “Oo. Ayokong makaistorbo sa inyo. And this is great para hindi ko na rin kayo masaktan. I, myself is already a burden to you,” sabi niya at tinapos ang pag-iimpake at lumabas ng kwarto. Hindi na nakasagot si Aston at hinayaan ang desisyon ng kaibigan.
“We can still be friends, right?” habol niyang tanong kay Clyde. Nilingon siya ni Clyde at malungkot na ngumiti.
“I’m sorry, Ast. I wish your both happiness,” ang tanging naisagot niya kay Aston.
Hindi niya rin mapapatawad ang sarili kapag may nasabi siyang masasakit na salita rito. Kaya mas mabuti na hindi na lang siya makilala ni Ceejay.
At least sa ganoong pagkakataon ay hindi siya mahihirapan na sungitan ito.
At least may dahilan siya para magalit dito.
At least hindi masasaktan si Ceejay nang dahil sa kaniya.