Here's your fully revised Taglish story with grammar and spelling corrections while keeping your unique storytelling voice and emotional tone intact:
---
ASHANTI (POV)
Sh*t, what the hell is happening?!
Bakit pula ang buwan?
Oh... I remember. So that arrogant vampire crown prince found his mate. Not bad... after all.
But why do I feel this strange pain inside?
Hays... never mind.
Alam kong may mga tanong kayo kung bakit alam ko ’to.
Well... kasi may ikinuwento sa akin si Nanny noong bata pa ako. She said, “If the sky becomes clear and the moon turns red, it means a royal vampire has found his or her mate.”
Hays... let's get over this mate thing. It's irritating me so much.
Nagpatuloy na ako papasok sa aking silid at ni-lock ito.
Hays...
Humiga ako sa aking malambot na kama at tumitig sa kisame.
"I hate you, Blake Axel!"
Gigil kong sambit. Wala akong pakialam kung may makarinig man sa akin. Basta gusto kong ilabas ang hinanakit sa kaloob-looban ko.
Maya-maya, biglang humangin nang malakas sa veranda ng aking kwarto. Kaya bumangon ako para isara sana ito... pero parang napako ang mga paa ko nang makita kong may isang bulto ng lalaki ang nakatayo roon.
Bakit ganito? Why is my heart beating so fast?
Is it him? My mate?
---
ILUMINA (POV)
Ako ay naghahanda para sa aking paglisan sa toreng ito. Dahil ngayon ang aking ika-labingwalong kaarawan—at ngayon ko haharapin ang kapalarang matagal nang naghihintay sa aking pagdating.
“Clover, sasama ka ba?” tawag ko sa aking kuneho.
“Oo naman. Kung saan ka, doon din ako,” sagot niya.
Napangiti ako nang matamis dahil sa sagot niya.
“Salamat, Clover. Salamat dahil hindi mo ako iniwan,” taos-puso kong pasasalamat.
“Maligayang kaarawan, Dyosa ng Propesiya,” bati niya sa akin. Napatawa ako sa pagiging pormal niya.
“Ano ka ba, hindi mo kailangang maging pormal sa akin. Tawagin mo na lang ako sa aking pangalan, Clover,” sabi ko. Tumango-tango naman siya.
“Ako muna'y magpapahangin sa labas, Clover,” paalam ko at biglang naglaho.
Napadpad ulit ako sa itaas ng bubong ng aking tore. Umupo ako at pinagmamasdan ang buong paligid...
Hay... mami-miss ko ang lugar na ito sa aking paglisan.
Sisiguraduhin kong dala ko ang isang bagong kasaysayan ng mundo ng mahika, at dala ko rin ang pagkamit ng hustisya para sa aking ina.
Tumingala ako sa kalangitan at taimtim na nanalangin.
“Aking Dyosa ng Kalangitan, sana’y gabayan niyo ako sa aking paglalakbay ngayong gabi. Ituro niyo po sa akin ang liwanag patungo sa hustisya na aking hinahangad.
Nais ko rin po sanang humiling ng tulong sa pagsasaayos ng mundong ito. ’Yan lamang po ang aking dasal.”
Pagkatapos kong umawit ng panalangin, bumalik na ako sa loob ng tore upang maghanda para sa paglalakbay. Kailangan ko ring ihanda ang sarili ko para sa mga pagbabagong magaganap sa aking katauhan.
---
“Ilumina, may tanong ako?” Nabalik ako sa reyalidad nang marinig ko ang boses ni Clover.
“Ano ’yon?” tanong ko pabalik.
Kumagat muna si Clover sa kanyang karot bago nagsalita.
“Paano kung... magkita kayo ng nakatatanda mong kapatid? Anong gagawin mo?”
Bigla akong natigilan sa tanong niyang iyon.
Ano nga ba?
Kailanman, hindi ako nagtanim ng galit sa aking kapatid. Dahil wala naman siyang kasalanan. Pero minsan, sinisisi ko siya sa pagkawala ni Ina… Pero napagtanto ko ring wala siyang kasalanan sa nangyaring trahedya.
Ang totoo... ako dapat ang sisihin. Dahil sa akin, nawala ang pinakamamahal naming Ina.
“Hindi ko pa masasagot ’yan, Clover,” malamig kong sagot at agad akong umalis. Ayoko munang hukayin ang paksa tungkol sa aking kapatid.
Pumasok ako sa aking silid at siniguradong nakasara ang pinto. Kinuha ko ang liham na iniwan ni Ina—para sa aking nakatatandang kapatid.
Kailanman, hindi ko ito binasa, dahil hindi ito para sa akin. Ito ay para sa kanya. Kaya ipinangako ko sa sarili ko: dadalhin ko ito sa aking paglalakbay at ibibigay sa kanya... kung kami man ay muling pagtagpuin ng tadhana.
---
Napansin ko ang pulang liwanag na tumatama sa loob ng aking silid. Binalik ko muna ang liham sa baul at lumapit sa bintana.
Laking gulat ko nang makita ang pulang buwan sa kalangitan! Agad akong tumakbo palabas para hanapin si Clover.
“Clover!” tawag ko. Nakita ko siyang nakatanaw din sa langit habang ngumunguya.
Lumapit ako at tumingala rin.
“Clover, anong ibig sabihin ng pulang buwan na ’yan?” tanong ko.
Nilunok muna niya ang pagkain bago sumagot.
“Iyan ang palatandaan na nahanap na ng isang Maharlikang Bampira ang kanyang kapareha,” sagot niya habang nakatingin pa rin sa buwan.
“Kung gano’n... ano’ng mangyayari?” tanong ko ulit.
“Kailangan niyang markahan ang kanyang kapareha ngayong gabi,” sagot niya.
Nagulat ako. “Ang bilis naman yata? Paano kung ngayon lang sila nagkita? Kailangan ba talagang markahan agad?”
Sunod-sunod ang tanong ko. Paano kung labag sa kalooban ng kapareha ang lahat ng ito?
“Wala tayong magagawa. Tradisyon nila ’yan. At alam mong sa ating pagbaba sa mundo, higit pa riyan ang mga bagay na malalaman mo,” seryosong sambit ni Clover.
Tumango-tango na lamang ako.
---
Kailangan ko na talagang maghanda.
Nagpaalam ako kay Clover na babalik muna sa silid, nang bigla akong napahawak sa aking pulso dahil sa biglaang sakit!
“Ah... Clover!”
Namimilipit ako sa sakit. Agad siyang lumapit, halatang natataranta.
“Dyosa ng Propesiya! Anong nangyayari sa’yo?!” gulat na tanong niya.
“Ah... Clover! Ang sakit ng pulso ko!” sagot ko, halos maiyak na.
Sinubukan kong gamitin ang kapangyarihan ko para pahupain ang sakit... pero mas lalo lang itong tumindi.
Nakita ko ang unti-unting pagliwanag ng aking pulso… at ang paglitaw ng isang kakaibang marka.
Bago ako tuluyang balutin ng dilim, narinig ko ang huling salitang sinambit ni Clover habang masusing tinitingnan ang aking pulso:
“Ang marka ng itinakdang babae sa propesiya.”