Tahimik na nakaupo si Richard sa kanyang swivel chair. Nagpo-process pa rin sa isipan niya ang lahat ng nangyari kanina lang. Hindi niya akalaing nagawa niyang mag-exert ng ganoong effort para sa isang babae, sa isang babaeng pumukaw ng interes niya. Kailanman ay hindi pa niya nagawa iyon. Kadalasan ay ang mga babae ang nagpapapansin sa kaniya, ang humahabol sa kaniya like Amarie Gonzaga. Makalas talaga ang tama niya kay Thea.
Naputol ang pagmumuni-muni niya nang bumukas ang pinto at iniluwa niyon ang pinsan niyang si Clarenz. Nakakatandang kapatid ng Papa niya ang Daddy nito. Ito ang pinsan niyang sobrang lapit sa kanya. Minsan ay napagkakamalan pa nga silang magkapatid. Wala kasi siyang kapatid kaya ganoon na lamang sila kung magkasundo.
“Sigurado akong may kailangan ka kaya naligaw ka rito.” aniya. Prenteng umupo ito sa tapat ng kanyang executive desk.
“Richard, come to think of it.” makahulugang sabi ni Clarenz.
“What do you mean, Dude?” kunot-noo niyang tanong. Nakakapagtaka kasi ang sinabi nito.
“The big issue. Don’t deny it, Chard. It’s a scoop. But no! It’s trending.” Lalong nalukot ang noo niya. Hindi niya ito maintindihan.
“What’s that all about?” Naiinis na siya dito. Hindi pa siya diretsahin nito. Ayaw niya sa lahat ay iyong binibitin pa siya.
“Everybody knows about your new girl now and that is Amarie Gonzaga, Richard.” lahad nito. Sa wakas ay nalaman din niya ang ibig nitong sabihin.
“And?” walang kalatoy-latoy niyang tanong dito.
“Headline kayo ngayon.”
Napaunat siya ng upo. “Anong headline ang sinasabi mo? Nothing happened something promiscuous.What’s wrong with our first meeting?”
Tumawa ito, astang hindi naniniwala. “Nakailang round ka, Dude? Kung maka-react ka parang walang nangyari sa inyo. Napakaganda ni Amarie Gonzaga. Imposibleng hindi ka naakit sa kagandahan niya.”
“Baliw!” Binato niya ito ng nilamukos niyang papel. “Huwag mo akong igaya sa iyo. Headline ba agad? Oh, people!” Napailing-iling siya. Bakit masyadong marumi ang pag-iisip ng ibang mga tao? Isama na ang lokong pinsan niyang ito at si Miguel.
“Richard, sa panahon ngayon madali nang pakalatin ang mga bagay-bagay kaya huwag ka nang magtaka kung makikita mong tumatagingting ang pangalan ninyong dalawa ni Amarie sa naglipanang diyaryo sa tabi-tabi. Alam mo nang sikat ni Amarie pero dumikit-dikit ka pa rin sa kaniya kung saan maraming sikat na personalidad at naglipana pa ang mga paparazzi.”
Hindi na lang niya pinansin ang sinabi nito. Ano naman kung may kumakalat na hindi magandang tsismis sa kanila ni Amarie? Walang mawawala sa kaniya. Lalaki siya. Pero malinis ang konsiyensya niya na wala siyang ginawa kay Amarie. Ni halik ay hindi niya ito pinagbigyan. Kung i-interview-hin siya at itanong na may relasyon sila ni Amarie ay i-di-deny niya dahil iyon naman talaga ang totoo.
As usual, kapag ganoong naroon si Clarenz ay gumagawa ito ng kape sa maliit na pantry at bumalik na sa harap ng mesa niya. “Speaking of Miguelito Salvador, talagang sobrang daldal ng kolokoy na ‘yon.” anito. “Kahit na nabasa ko na sa newspaper ang article ninyo ni Amarie ay nag-text pa rin siya sa akin. Kay Miguel ko nalaman na medyo nagkakamabutihan na daw kayo ni Amarie.”
Napailing siya para sa business partner niya. Ito ang gumawa ng kalokohan pero siya ang nakasalang ngayon sa hot seat. “It’s not a matter really, Dude. The truth is, wala akong gusto kay Amarie. She’s just a plain acquaintance.”
“Okey, if you say so.” Nagkibit ito ng mga balikat. “Coffee?” pag-aalok nito sa kaniya.
“No, thanks.” Mahilig talaga ito sa kape. “Tanghaling-tapat na, kape pa rin ang iniinom mo. Hindi ka kaya ma-overdose sa caffeine niyan?”
“You know my preferences. By the way here’s the newspaper.”
Inilapag nito ang cup and saucer sa table niya at binuklat ang folder nito na noon niya napansing dala pala nito. Inilabas ang diyaryo na nakaipit doon. Nakabukas na iyon sa mismong pahina. Tumambad sa kanya ang main caption ng intertainment section: Richard Morales’ new girl: Amarie Gonzaga. May insert pang photo na papasok sila ni Amarie sa kotse niya. Iyon ang sandaling ihahatid niya ang modelo sa condo nito. Wala talagang magawa ang taong nagsulat ng artikulong iyon. Anyway, si Amarie ang nakakaalam kung ano ang totoong nangyari.
Ibinalik niya ang kanyang paningin kay Clarenz na ngayon ay kampanteng humihigop ng kape. Napuna nito ang ilang supot ng yemang inilapag niya sa executive desk niya. “Mahilig ka pala sa yema, Dude? Can I have some?”
Walang pag-aatubiling tinapik niya ang kamay nito nang akmang dadampot ito ng isang supot. Parang hindi niya magawang ipamigay ang yemang galing kay Althea. “Hey! Hindi ko ipinamimigay ‘yan.”
“Kaya nga nagpapaalam ako, eh.”
“Kahit na. Bawal. Mayroon nang may-ari niyan. Pasalubong ko kay Hannah. Alam mo naman ang inaanak kong iyon, mahilig sa matatamis.” pagdadahilan niya kahit hindi naman iyon totoo. Ngunit hindi pa rin maalis-alis sa yema ang mga mata ni Clarenz.
“Dude, kailan ka pa naging maramot?” nakangising sabi nito. “Gaano ba kaimportante ang mga candies na iyan sa iyo at ayaw mong mamigay? Sobra-sobra pa iyan kay Hannah.”
“Leave me alone, Clarenz. Gusto ko ng katahimikan.”
“Sure!” Ngumisi ito sa kaniya. “Not unless you give me one packed.”
“Get one and buy outside. But not my yema. Ang dami mong pera, bro. Bawas-bawasan mo naman.” Sino kaya ang mas maramot sa kanilang dalawa?
Naiiling na inubos na nito ang kape at tumalikod. “Hindi talaga ako manalo-nalo sa iyo. Anyway, thanks for the coffee.” Then, he shut off the door.
Natatawang napatingin siya sa mga yemang nasa desk niya. Kumuha siya ng isang balot, binutas at tumikim ng isa. Masarap, malasa at mabango iyon. Amoy imported at mukhang talo pa ang isniikkkerz. Hindi na niya binigyang pansin ang newspaper sa desk niya. May reporter palang kumuha sa kanila ng litrato. Hindi niya iyon nalaman o naramdaman.