Nagising ako dahil nararamdaman kong nasusuka ako. Dali-dali naman akong pumunta sa banyo at doon nagsuka. Lumuhod agad ako at sumuka sa toilet bowl. Halos maiyak na nga ako kakasuka, lahat ata nang kinain ko kagabi ay naisuka ko ngayon.
Hinintay ko munang maging maayos ang pakiramdam ko bago ako tumayo at naghilamos. Pumikit ako nang mariin at humawak sa lababo dahil biglang umikot ang paningin ko.
Hindi naman ako ganito noong unang buwan ng pagbubuntis ko ah. Ang hirap pala nito, hinding-hindi ako masasanay rito.
Nang kumalma na ako ay bumalik ako sa kama at natulog na lang ulit, tutal maaga pa naman. Hindi pa nga masyadong sumisikat ang araw eh.
Hindi ko alam kung oras ba ang tinulog ko o minuto lang. Pero ginising lang ako ni Jacob na may nag-aalalang mata.
"Are you okay? You look pale," nag-aalalang sabi ni Jacob at kinapa pa niya ang noo at leeg ko.
Bumangon ako at inalalayan naman niya agad ako. Medyo magaan na ang pakiramdam ko ngayon kumpara kanina pero medyo nahihilo pa rin ako.
"Okay lang ako," sagot ko.
Hindi pa rin kumbinsido ang mukha niya pero dahil nginitian ko siya ay bumuntong hininga na lang siya.
"Kumain ka nang breakfast. Dito ka na lang kumain."
Tumango lang ako sa kaniya dahil sa tingin ko kapag tumayo ako ay mas lalo lang akong mahihilo.
Inilapag na niya sa maliit na lamesa ang pagkaing dala niya para sa akin at inilagay sa harapan ko. Buti na lang at hindi ako nasusuka sa pagkain. Puro gulay lang kasi at prutas ang nakahanda, okay na rin ito para healthy kay baby.
Kahit pakiramdam ko na busog ako ay inubos ko pa rin ang pagkaing nasa harapan ko. Nakakailang lang dahil nakaupo lang si Jacob sa gilid ng kama habang binabantayan akong kumain.
Pagkatapos kong kumain ay niligpit na ni Jacob ang mga pinagkainan ko.
"Are you sure you're okay? Magpacheck up na kaya tayo?" hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa boses niya.
Hindi ko maiwasang mapatawa nang mahina. Inilapag ko ang baso ng tubig na iniinom ko.
Ang OA naman nito, sa tingin ko normal lang naman ito sa mga buntis eh.
"Don't laugh at me. Hindi nakakatawa," sumeryoso siya bigla kaya pinigilan ko na lang ang tawa ko.
"Hindi na kailangang magpacheck up, Jacob, normal lang naman 'to eh." nginitian ko siya para sabihing okay lang talaga.
Nakakunot na ang noo niya ngayon. "Aalis ako ngayon, may aasikasuhin ako dahil bukas na ang alis natin. Pagbalik ko magpapacheck up tayo," seryoso at pinal niyang sabi.
Naexcite naman ako dahil bukas na pala ang alis namin. Pero ang OA niya pa rin. Sabing hindi na kailangan.
"Oo nga pala, bukas na ang alis natin. Excited na ako!" pumalakpak ako at bumungisngis.
Hindi naman siya nagpakita ng kahit anong emosyon at nanatili lang nakatingin sa akin. "Pero magpapacheck up na muna tayo pagbalik ko mamaya. Magtatanong na rin tayo kung pwede ka bang bumyahe."
Tumigil ako sa pagngisi saka sinimangutan siya. "Hindi na nga kailangan. Isa pa, si Doktora na nga mismo ang nagsuggest na magbakasyon tayo 'di ba. Kaya okay lang na bumyahe ako. At kagagaling pa nga lang natin kahapon sa check up tapos babalik na naman tayo ngayon? Baka pagtawanan ka lang ni Doktora dahil sa sobrang OA mo."
Hindi siya nakinig sa akin at nagpatuloy lang siya sa pagsasalita. "Si Nana Rosa na muna ang bahala sa 'yo ngayon, kung may kailangan ka tawagin mo lang siya." Tumayo na siya at lumapit sa pinto. "At maghanda ka na rin para sa check up mo pagbalik ko," pinal na sabi niya at sinarado na niya ang pintuan.
Mas lalo akong sumimangot. Nakatitig lang sa pintuan na nilabasan niya. Ang OA talaga, pagtatawanan lang siya ni Doktora mamaya.
Pinagkibit balikat ko na lang at sinunod ang sinabi niya. Baka mamaya pagalitan pa ko no'n, hindi pa naman 'yon nagpapatalo.
Naghanda na lang ako para pagbalik niya ay diretso na kami. Nanonood lang ako ng palabas sa TV habang naghihintay sa kaniya, madali lang naman siguro siya.
"Hija, may gusto ka bang kainin?" napasinghap ako sa gulat sa biglaang pagsulpot ng isang medyo may katandaang babae.
Napansin niya siguro ang pagkagulat ko kaya agad siyang humingi nang paumanhin.
"Pasensiya ka na, hija." nginitian niya ako at lumapit sa akin. "Ako nga pala si Nana Rosa, ako ang nag-alaga kay Jacob simula no'ng bata pa siya," pagpapakilala ng matanda at ngumiti sa akin.
"Uh... kumusta po kayo... Nana Rosa..?" akward na tanong ko. Hindi ko kasi alam kung paano siya kakausapin eh. Hindi ako sanay. "Uhm... ako po si Sashira."
Nginitian niya ako. "Ayos naman ako, hija. Ikaw? May gusto ka bang kainin?" tanong niya. "Magsabi ka lang kung may gusto kang kainin, 'wag kang mahihiya, mahirap pigilan ang paglilihi."
"A-Ayos lang ho, wala naman po akong gustong kainin." nginitian ko rin siya.
Tinanguan niya ako. "Oh sige, kung may kailangan ka ay tawagin mo lang ako. Nasa kusina lang ako, hija."
"Opo, salamat po..." sinundan ko siya ng tingin hanggang sa pumasok siya sa kusina.
***
Hapon na nakauwi si Jacob kaya hindi na siya nag-aksaya pa ng oras at dumiretso na kami sa clinic ni Dra. Reyes.
"Normal lang nga 'to, Jacob. Aayos din naman ang pakiramdam ko kapag nagpahinga ako," kumbinsi ko pa rin sa kaniya kahit papasok na kami sa clinic. Tiningnan niya lang ako at binuksan na ang pinto ng clinic.
Iminuwestra niya sa akin ang daan dahil hindi pa rin ako pumapasok. Inirapan ko na lang siya at pumasok na lang.
"Sashira, Jacob, anong kailangan niyo?" nakangiting tanong sa amin ni Dra. Reyes nang nakaupo kami sa harapan niya.
Tiningnan ko si Jacob para siya ang pasagutin sa tanong ni Doktora, tutal siya naman ang nagpumilit dito eh.
"Nagsusuka po kasi si Sashira at nahihilo. And she looks very pale. I'm just worried. Hindi kasi siya ganito rati," paliwanag ni Jacob, nakakunot ang noo at na kay Doktora lang ang buong atensyon.
Ngumiti naman si Doktora. "Don't worry, Jacob, that's normal. Lalo na at magda-dalawang buwan na siyang buntis. Kailangan lang nang maraming pahinga at kumain ng masustansiyang pagkain saka uminom na rin ng mga vitamins. Binigyan ko na kayo ng reseta kaya I assume na nakabili na kayo?" tumango naman si Jacob. "That's good. Normal lang lahat ng nararamdaman ni Sashira, Jacob. And, Sashira, hindi porket healthy ang baby mo ay magpapakastress ka na at papabayaan mo na siya, kailangan mo pa ring kumain nang maraming masustansiyang pagkain para manatiling healthy si baby at ikaw na rin."
Tumango ako sa kaniya. Hindi na problema iyan dahil hindi naman talaga ako stress at kumakain rin naman ako ng gulay.
Pagkalabas namin ni Jacob ay tiningnan ko agad siya na may nagmamayabang na mukha.
"Oh 'di ba? Normal lang. Ang OA mo lang kasi eh," sabi ko saka nginiwian siya.
Halos irapan naman niya ako. "Tss. I'm just worried, baka mapa'no ang baby."
Ngumiti ako. Nag-aalala ang Daddy..." tukso ko pero hindi man lang siya tumawa o ngumiti man lang.
Psh. Sungit.
Bumili muna kami ng karagdagang vitamins ko at mga gulay at prutas na rin bago umuwi.
"Nana, salamat po sa pagpunta, pwede na po kayong umuwi para makapagpahinga," sabi ni Jacob kay Nana Rosa.
"Walang anuman, Jacob. Kamusta nga pala ang check up niyo? Ayos ka lang ba Sashira?" nag-aalala rin si Nana Rosa.
Parang may naramdaman akong humaplos sa aking puso, para iyong natutunaw. Hindi ko akalaing ma-mimiss ko sina Mama at Papa. Kahit alam naman nilang ayos lang ako ay nag-aalala pa rin sila sa akin. Naiiyak tuloy ako, pero pinigilan ko lang.
"Ayos naman po ako, normal lang po 'to. Salamat po sa pag-aalala." matamis akong ngumiti sa kaniya.
Ngumiti rin siya sa akin. "Mabuti naman at ayos ka lang, hija. O siya, mauna na ako ha. Mag-iingat kayo rito. Jacob, 'wag mong papabayaan ang girlfriend mo."
Nanlaki ang mga ko at nagulat sa sinabi ni Nana Rosa. Hindi naman ako girlfriend ni Jacob ah.
"Uh... Nana, h-hindi—" pinutol na ni Jacob ang sasabihin ko.
"'Wag po kayong mag-alala, Nana Rosa, ako na po ang bahala kay Sashira," sabi ni Jacob at hinatid niya si Nana Rosa sa labas.
Hindi man lang niya tinangging girlfriend niya ako? Baka akala ni Nana Rosa na girlfriend niya talaga ako, baka ano pa isipin niya. Nabuntis lang naman niya ako eh.