Pamilyar na boses ang nagsalita matapos muling may kung sinong kumuha ng isa pang orange juice na hawak ko.
Nilingon ko ito dahilan para tuluyan kong makita ang kabuuan niyang mukha. I saw nothing but still his emotionless face.
"Oh, it's you again, my dear Maximo! Acting hero, huh?" Agad kong naibalik sa harap ang paningin ko nang sarkastikong nagsalita ang babae. Nakangisi na ito ngayon habang nakatingin ng diretso sa mata ni Max.
I am still absorbing what's happening when the girl on my front widen its mouth and eyes in shock. Maging ako ay nagulat sa nangyari, nang walang ano-ano'y naliligo na ito sa orange juice na kanina lamang ay hawak ko.
"Sa susunod na maghahanap ka ng kakalabanin mo, siguraduhin mo munang kakayanin mo. You're nothing but a stupid student here so don't you dare talk to me that way." Anger is present on his voice but he delivered those words without anger present on his face.
Bigla akong nakaramdam ng pagkamangha. At first I thought nakakainis 'yon, but seeing him angry at nagsalita siya nang wala man lang bakas ng galit sa mukha amazed me. Now I'm thinking this is his talent.
"Hindi porket kilalang tao ka ay dapat na kitang katakutan, Maximo." Bumalik ako sa realidad nang muling nagsalita ang babae sa harap ko. Padabog itong naglakad palayo matapos tingnan nang may galit sa mukha si Max. "Where not yet done. Babalikan kita, babalikan ko kayo! Lalong-lalo ka na, Abie." Huli niya akong tiningnan at inirapan bago patakbong naglakad palayo. Sunod-sunod namang nagsilakad pasunod sa kaniya ang iba niya pang kasama.
Agad na lumapit sa akin si Ria nang makalayo ang mga ito. Mahigpit niya akong niyakap bago hinawakan sa kamay at nag-aalalang tiningnan sa mata.
"Ayos ka lang ba?" she asked worried. Binigyan ko siya ng tipid na ngiti bago tatango-tangong sumagot.
"I'm fine." Mabilis akong lumingon to also thank Max but nang makalingon ako ay wala na akong natagpuang kahit anong bakas niya. Pinalibot ko ang aking paningin sa pagbabakasakaling makita siya, but I just failed. Ang bilis niya namang nawala.
Palihim akong napangiti sa loob-loob ko. I never imagined him doing that but he remains cool. His bossy personality makes it more cooler.
"Ate, my class started already. 'Wag ka nang pumunta rito." Malalim akong nagpakawala ng buntong-hininga after reading Ally's message. It is also a relief that she texted me dahil ubos na ang binili ko na para sana sa aming dalawa.
I just texted her back na babawi nalang ako mamayang gabi. She replied okay naman, kaya nakahinga ako ng maluwag.
Naiinis man sa nangyari ay nagawa ko paring ngumiti kay Ria that is now staring at me blankly.
"Why?" I asked her nang patuloy niya akong tinitigan without talking. Tinituyo ko na ang buhok ko gamit ang panyo na dala ko.
"Sorry."
"For what?" Nagtataka kong tanong, kahit na alam ko na ang ibig niyang sabihan.
"Nadamay ka pa kasi, sorry... and thank you na rin. Pinagtanggol mo ako against those girls... so thank you," she sincerely asked sorry habang diretso paring nakatingin sa mata ko. I hold her hand na nakapatong sa mesa ng upuan niya bago siya binigyan ng malapad na ngiti.
"Now I understand kung bakit ka mag-isa at iniiwasan ng karamihan dito. But you don't have to worry dahil simula ngayon, tayong dalawa na ang magkasama. We're friends diba nga?" I said loud and cheerfully, para lang pagaanin ang loob niya. Everything I said made her smile.
"Thank you talaga, Abie," sagot niyang nakayuko, halos hindi niya ako magawang tingnan sa mata. Hinawakan ko ang mukha niya at iniharap sa akin.
"Sino ba sila? Why are they doing this to you?" Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tanong ko, basta nalang lumabas sa bibig ko out of curiosity. Nakita ko kung paanong nagbago ang expression ng mukha niya. "Bakit ka ba nila inaakusahan na scammer, daw?" dagdag ko pa that made her stop for a while. Mapait itong ngumiti nang harapin ako.
I suddenly felt sorry sa mga tanong na lumabas sa bibig ko, and babawiin ko na sana ang tanong ko nang makatanggap ako ng sagot sa kaniya.
"Everything they accuse about me isn't true. Ewan ko nga ba kung bakit nila ako pinag-iinitan lagi. Base naman sa pagkakatanda ko, wala akong masamang nagawa sa kanila. I don't even know them," she started habang diretso at seryusong nakatingin sa akin. I saw the sincerity on her answer.
"Hayaan mo lang sila. At least you know from yourself na wala kang atraso sa kanila."
"Yah, I know. Pero siguro, they are doing this dahil alam nila ang sitwasyon ko. Alam nilang mahina ako, at alam nilang I'm just continuing my life because of my lola." Tumaas ang kilay at bumilog ang bibig ko the moment I heard the last word na lumabas sa big niya.
"Why? What's with your lola?" I asked full of curiosity.
"Si lola, siya ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon. Kung sa akin lang ayuko na sanang mag-aral, but she forced me so here I am. Kahit binubully, at bumababa ang tiwala ko sa sarili, patuloy pa rin ako," wika niya na may pilit na ngiti sa labi. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya at binigyan siya ng malapad at magaang ngiti.
"I've never been in a situation like yours but I feel you. Ako naman, si mom at Ally and motivation ko. I'm doing my best to give them what they deserve," sagot ko sa kaniya that made her smile now. "Basta, 'wag kang pangbabaan ng loob sa mga taong gaya nila. Simula ngayon magkasama na tayong dalawa."
"Salamat Abie ha. You really makes me feel better." 
"Wala 'yon. ako ang magtatanggol sa 'yo laban sa kanila." Ngiti na lamang ang isinagot niya sa akin, gayun din ang isinukli ko sa kaniya.
We're both in silence nang mapako ang paningin niya sa entrada  ng room. Nakatuon ang paningin niya roon dahilan para mapatingin na rin ako doon. At gaya ng nangyari sa kaniya ay natigilan din ako.
Saglit na tumama ang paningin ko at ng lalaking ngayo'y papasok ng kwarto. He looked at me blankly but is enough para mapuna ko ang kakaiba niyang mata. I've encountered him face-to-face nang marami ng beses, pero ngayon ko lang napansin ang napakaganda niyang mata. Tahimik at nakatatakot ang personality niya pero dumadagdag ito sa overall appearance niya. And I admit... na gwapo talaga siya.
"Uhmm... dito ka lang muna, I'll just thank him for what he did for us earlier," paalam ko kay Ria nang makaupo na si Max sa kaniyang upuan at makarecover ako sa mga tingin niya.
I have never been confident enough na lumapit sa kahit sino like what I was about to do now. Kayat hindi ko rin alam kung saan nanggaling ang kumpyansa kong tumayo at maglakad palapit sa lalaking isang beses ko palang nakitang ngumiti. Basta all I know now is just to thank him. Hindi ko pa siya napasasalamatan kanina kaya ito na ang tamang oras para pasalamatan ko siya.