สนิสากำลังฝันร้าย ในฝันเธอกำลังถูกตำรวจจับ ในขณะที่พิพัฒน์ยืนหัวเราะเยาะเธออยู่ข้างนอก
“สาไม่ได้ทำนะคุณพัฒน์ อย่ามาบังคับให้สารับสารภาพอย่างนี้เลย สาไม่ได้ทำ ทำไมจะต้องรับด้วยล่ะ”
“ถ้าสาไม่รับสารภาพ น้องชายของสาที่หายตัวไปนั่นแหละจะเดือดร้อน ถ้าตำรวจสืบได้ว่าเขากำลังติดยาอยู่ล่ะก็ เขาเองอาจจะต้องมาอยู่เป็นเพื่อนคุณในนั้นก็ได้ คุณจะทนเห็นการันต์อยู่ในคุกได้หรือสา เขายังมีอนาคตอีกไกลนะ”
จริงสินะ เธอเคยจับได้ว่าการันต์น้องชายของเธอติดยา เคยพยายามให้เขาเลิก แต่เขาก็หนีหายไปเสียก่อน...หรือว่าการันต์เป็นคนเอายาเสพติดเหล่านั้นมาซ่อนไว้ที่ห้องของเธอ
“คุณมีสักห้าหกแสนไหมล่ะ ผมจะหาทนายวิ่งเต้นให้ แต่ในฐานะเพื่อนนะ ไม่ใช่แฟน คดีใหญ่แบบนี้คงต้องใช้เงินอัดทางตำรวจมากหน่อย”
พิพัฒน์บอกอย่างห่างเหิน
“ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก”
“แล้วต้นฉบับของ ‘ริชาร์ด รีด’ ที่คุณขโมยมาล่ะ ขายได้ตั้งหลายแสนไม่ใช่หรือ เอามาแบ่งกันบ้างสิ”
ในฝัน...ภาพของนวีร์ซ้อนเข้ามาทันทีเมื่อพิพัฒน์พูดจบประโยค เขาตรงมาคว้าแขนเธอทั้งๆ ที่มีห้องขังกั้น แต่เขาก็ก้าวเข้ามาได้
“เธอเองน่ะเหรอที่ขโมยของของฉันไป...ใช่จริงๆ ด้วย ไม่รู้ใช่ไหมว่าทำอย่างนี้กับฉันแล้วจะเป็นยังไง”
หน้าตาของนวีร์น่ากลัว ตาแดงก่ำเหมือนปีศาจในภาพยนตร์สยองขวัญ เธอถูกเขากระชากเสื้อผ้าออกจากตัว แล้วปีศาจร้ายในร่างมนุษย์ก็กำลังจะจัดการให้เธอเป็นบริวารของเขาอีกคน
“ไม่...ไม่ อย่านะ ไม่...” สนิสากรีดร้องเต็มเสียง
“หนีฉันไม่รอดหรอกสาวน้อย ฉันจะเอาเธอเป็นบริวารอีกคน หลังจากนั้นฉันก็จะตามฆ่าเจ้าน้องชายของเธอ ในฐานะที่มันทำให้เธอต้องมาขโมยของของฉัน”
“อย่านะ...ไม่ การันต์ไม่รู้อะไรด้วย อย่า…”
“คุณ...คุณ เป็นอะไรไป!!”
ภาพปีศาจร้ายดับวูบลงเหมือนปิดรีโมทโทรทัศน์…หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาเมื่อรู้สึกว่าถูกเขย่าตัวอย่างแรง เจ้าปีศาจร้ายอยู่ตรงหน้านี่จริงๆ
“กรี๊ด...ไป๊…อย่ามายุ่งกับฉัน ไป๊...” พอเห็นว่าเป็นนวีร์ เธอก็ขืนตัวออกจากอ้อมแขนนั้น ทั้งจิกทั้งข่วนเป็นพัลวันเพราะคิดว่าเขากำลังจะทำร้ายเธออย่างที่เพิ่งฝันไป
“หยุดนะ เป็นบ้าอะไร” นวีร์เขย่าร่างของหญิงสาวให้มีสติ “หยุดข่วนผมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นต้องได้เห็นดีกันแน่”
สนิสาไม่หยุด เธอพยายามดิ้นรนให้หลุดจากมืออันแข็งแรงของนวีร์ ยังไม่หายตกใจกับการที่เห็นเขาล่วงล้ำเข้ามาในห้องของเธอในยามวิกาลอย่างนี้ “ปล่อยฉันก่อนสิ” สนิสายังดิ้นไม่หยุด
“ไม่หยุดใช่ไหม ได้เลย...” นวีร์กดร่างของคนที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในอ้อมแขนให้นอนลง ใช้มือเพียงมือเดียวจับข้อมือทั้งสองของหญิงสาวยกขึ้นวางไว้เหนือหัวของเธอและกดไว้ ก่อนจะลดริมฝีปากลงทาบบนริมฝีปากของคนที่กำลังจะร้องโวยวายขึ้นมาอีก เท่านี้หญิงสาวก็หมดทางต่อสู้
เหมือนโลกจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ นวีร์รู้สึกว่าคนที่อยู่ใต้ร่างของเขากำลังสั่น จากประสบการณ์ส่วนตัว เขาบอกได้ว่าหญิงสาวมีประสบการณ์ในเรื่องที่เขากำลังทำกับเธอน้อยมาก
“เป็นอะไร ร้องเสียลั่นบ้าน” เขาถามหลังจากคนที่อยู่ในอ้อมกอดสงบนิ่งขึ้นมาแล้ว
“ปล่อยก่อนเถอะค่ะ...ฉันแค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง” สนิสาพึมพำเสียงอ่อน ยังหอบจากการพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ท
“ฝันเรื่องตำรวจตามมาจับหรือไง” นวีร์ถาม จ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยมีแววตระหนกที่ห่างกันแค่คืบ ไล่สายตาลงไปที่ปลายจมูกและริมฝีปากได้รูปนั่นอย่างเผลอๆ
เครื่องหน้าของผู้หญิงคนนี้ช่างผสมผสานกันได้อย่างลงตัว ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักน่าทะนุถนอมแบบนี้จะทำเรื่องร้ายแรงได้
นวีร์คลายอ้อมกอดออกเมื่อนึกมาถึงตรงนี้  เขาเรียนรู้มานานแล้วว่าผู้หญิงสวยมักมีด้านมืดของตัวเองอยู่ ผู้หญิงสวยที่เขาผ่านมาส่วนใหญ่มักจะเอาแต่ใจตัวเอง เห็นแก่ตัว และโลภ เรเชลเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับเรื่องนี้
แต่สำหรับสนิสา เธอร้ายกว่านั้นมาก เขาบอกตัวเองให้ระวังตัว ถ้าเผลอไผลไปอาจถูกใบหน้าหวานที่ซ่อนความเปรี้ยวนี่หลอกเอาได้ง่ายๆ เหมือนที่นรินทร์น้องสาวของเขาโดนหลอกมาแล้ว
“ผมถามว่าฝันร้ายว่าตำรวจจะมาจับหรือไงคุณ”
สนิสาผงะ เขารู้?
นวีร์แค่นยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเธอ...เซ็งชะมัด วันนี้มีแต่เรื่องวุ่นวาย...เขาบ่นกับตัวเอง
หลังกลับจากค้นห้องของสนิสาเมื่อหัวค่ำ นวีร์สั่งค้นห้องของเรเชลโดยละเอียด ในที่สุดเขาก็พบต้นฉบับที่หายไปของเขาซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้าใบหนึ่งซึ่งเรเชลเตรียมเอาเดินทางออกจากเกาะ เธอสารภาพว่าเข้ามาค้นห้องเขาตอนที่เขาไปรับสนิสา เพราะสงสัยว่าในห้องมีอะไรสำคัญนักหนา เขาจึงห้ามคนเข้าออกอย่างเข้มงวดขนาดนั้น และได้พบกับต้นฉบับของนักเขียนชื่อดัง
ริชาร์ด รีด...ตอนนี้มีใครที่ไม่รู้จักก็เกินไปล่ะ โดยเฉพาะนักอ่านนิยายแนวอีโรติก หนังสือของเขาติดอันดับขายดีในยุโรปและอเมริกามาสองเล่มแล้ว และทำท่าว่าจะติดอันดับสุดฮิตอีกในเล่มที่สามซึ่งเพิ่งวางตลาด
กลับจากจัดการธุระกับเรเชล เขากลับมาทำงานต่อและดูข่าวภาคดึกไปด้วย โดยปกติเขาจะไม่ค่อยเปิดโทรทัศน์ดูรายการภาคภาษาไทยนัก แต่วันนี้ด้วยความบังเอิญที่ช่องสัญญาณรายการภาคภาษาอังกฤษมีปัญหา ทำให้เขาต้องเปิดรายการภาคภาษาไทย
และนั่นทำให้เขาได้รู้ถึงสาเหตุที่ดาราวัยรุ่นซึ่งมีชื่อเสียงขนาด
สนิสาต้องหนีมาซ่อนตัวถึงเกาะแสงจันทร์…ข่าวการตามล่าหาตัวดาราสาวผู้ต้องหาคดียาเสพติดรายใหญ่เป็นข่าวเด่นประจำวัน ภาพของสนิสาหราเต็มหน้าจอโทรทัศน์...ตำรวจยังหาตัวไม่ได้ ไม่ทราบว่าดาราสาวหายตัวไปที่ใด ล่าสุดรู้แต่ว่าเธอจองตั๋วเครื่องบินมาภูเก็ตเท่านั้น
จบข่าว…เขาโทรศัพท์ไปต่อว่าน้องสาวที่อยู่อเมริกาทันที เขาไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้ และไม่ชอบใจเอามากๆ ที่นรินทร์ปิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับเขา
“แต่สาไม่ได้ทำนะคะพี่วี รินรู้ว่าสาไม่ได้ทำ เธอโดนปรักปรำค่ะ” น้องสาวของเขาตอบอย่างไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรสักนิด
น้องสาวของเขาเชื่อคนง่ายเกินไป สนิสาเป็นเพียงเพื่อนสมัยมัธยมปลาย เธออาจจะเป็นคนดีในตอนนั้น แต่ตอนนี้ความดีของเธออาจหายไปเพราะอำนาจของความโลภ นวีร์บอกน้องสาวแบบนั้น
ดูแต่เรเชลสิ ตอนแรกก็ดูเป็นคนดี ทั้งรักทั้งหลงเขาสารพัด ทำท่าว่าจะมาอยู่เกาะแสงจันทร์กับเขาตลอดไปเสียด้วย แต่พอเจอต้นฉบับของเขาเข้า เธอก็เปลี่ยนไปทันที
ตามข่าว ยาเสพติดที่ตำรวจค้นพบในห้องของสนิสาไม่ใช่น้อย มูลค่าของมันหลายล้านบาท ถ้าติดคุกก็คงต้องติดจนแก่ตายในคุก ซึ่งสนิสาคงทำทุกอย่างให้ตัวเองรอด แม้กระทั่งโกหกเพื่อนรักว่าตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” สนิสาดันตัวนวีร์ออก ซึ่งครั้งนี้เขาปล่อยเธอแต่โดยดี
“คุณเข้ามาในห้องของฉันทำไม ออกไปนะ” เสียงของสนิสาไม่มั่นคงนัก ท่าทางของเธอยังสั่นและหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ผมได้ยินคุณร้องเสียงดังลั่นบ้าน เลยคิดว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เข้ามาดูก็เห็นว่าฝันร้ายเพ้ออะไรวุ่นวาย เลยจะปลุก ไม่ได้ตั้งใจเข้ามาทำอะไรคุณอย่างที่คุณคิดหรอก อยากบอกว่าผมไม่ชอบผู้หญิงไทย หุ่นเล็กๆ บางๆ อย่างคุณก็ไม่ใช่รสนิยมของผมเสียด้วย”
นวีร์กวาดสายตาไปยังร่างที่นั่งชิดมุมห้อง แล้วก็ส่ายหัว “อะไรๆ ก็เล็กไปหมด”
“ผู้ชายบ้า” สนิสาคว้าหมอนขว้างไปยังคนปากร้ายนั่นทันที แต่อีกฝ่ายไวกว่า เขาคว้าหมอนไว้ก่อนที่จะถึงตัว
“ท่าทางจะชอบแบบรุนแรงเสียด้วย อย่างนี้ผมยิ่งไม่ชอบใหญ่ ผมชอบแบบช้าๆ นุ่มนวล”
“บ้า…คนบ้า คอยดูนะ ฉันจะฟ้องนรินทร์ว่าคุณรังแกฉัน”
“คุณไม่มีเวลาได้อยู่จนกระทั่งนรินทร์มาที่นี่หรอก ผมรู้แล้วว่าคุณหนีมาที่นี่ทำไม เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้คุณเตรียมตัวเก็บของออกจากที่นี่ได้เลย ผมไม่ต้องการให้คนที่มีคดียาเสพติดติดตัวมาเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวของผม...ออกไปจากเกาะนี้ให้เร็วที่สุด เข้าใจไหม”
เขารู้แล้วจริงๆ ด้วย
“ฉันไม่ได้...” เธอหยุดคำพูดไว้แค่นั้น จะบอกเขาทำไมว่าเรื่องทั้งหมดนั่นเธอไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยสักนิด บอกตัวเองว่าป่วยการพูดแก้ตัว ใครจะไปเชื่อว่าเธอไม่ได้ทำ หลักฐานที่ตำรวจได้มามันมัดตัวเธอแน่นหนาขนาดนั้น คงมีแต่นรินทร์คนเดียวเท่านั้นที่เชื่อใจและไว้ใจเธอ
“ตอนแรกผมคิดว่าจะคุยกับคุณให้รู้เรื่องพรุ่งนี้เช้า แล้วให้คุณไปตอนบ่าย แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว บอกเสียคืนนี้ พรุ่งนี้คุณจะได้ออกแต่เช้า ผมจะให้เรือไปส่งคุณกลับตอนแปดโมงเช้า หวังว่าคุณคงจะพร้อมตอนนั้นนะ”
สนิสาเงยหน้ามองคนใจร้ายที่บังเอิญมาเป็นพี่ชายของเพื่อนรักแล้วถอนหายใจ เธอตัดสินใจจะไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เหมือนยอมรับการตัดสินใจของเขาแต่โดยดี เธอจะหวังให้เขาเชื่อคำพูดของเธอได้อย่างไร ในเมื่อเขาและเธอเพิ่งรู้จักกันเพียงแค่สองสามวันเท่านั้น
“ก็ได้ค่ะ ฉันจะรีบเก็บของให้ทัน” เธอบอกเขาเสียงเบา ก้มหน้ารับคำพิพากษานั้นแต่โดยดี
ในที่สุดเธอก็ไม่มีที่พักพิงให้หลบภัยได้อีกต่อไป…