- Kabuuan: 66
เรือนคุณเอื้องฟ้า
กรุงรัตนโกสินทร์ ปี ๒๔๐๔ ในสมัยนั้น เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการปกครองอย่างมากมาย อนึ่งโปรดเกล้าฯ ให้ส่ง
ต้นไทรใหญ๋
“อย่าได้ทุกข์ใจไป คุณเอื้องฟ้าเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี ขอเอ็งอย่าดื้อก็จักอยู่อย่างสบาย คุณเอื้องฟ้ามิเค
ลมปริศนา
“อินทิราทำไมพึ่งมา ใกล้แสดงแล้วนะ อาจารย์กังวลแทบแย่กลัวเธอจะเบี้ยวเสียแล้ว” อาจารย์นาฏศิลป์ยิงคำถาม
ยาฝาหรั่ง
“อิงค์ ปลิว เป็นอย่างไรบ้าง ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” อาจารย์กฤษณาเห็นหญิงสาวเดินมาพร้อมกับหลานช
จักมิรำ
“นั่นเขาทำอะไรกันรึ” หญิงสาวแรกรุ่นที่เข้ามายังเรือนหลวงไชยพิชิตมองรอบๆ อย่างแปลกหูแปลกตาพลางหันไปถา
ติดดาว
“บ่าวคนใหม่รึคุณแม่” ชายหนุ่มหันไปถามมารดาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อืม ก็ไอ้เกลี้ยงมันเอามาขายแลตะวันยังไม
ปากกาสีหวาน
“น้องไปยืนทำอะไรอยู่กลางถนนแบบนั้น รู้ไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน”
“อิงค์ขอโทษ ที่ทำให้พี่ต้องเดือดร้อนไป
ปาร์ตี้
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงประตูห้องบานใหญ่ถูกเคาะดังสนั่น ก่อนที่คะนิ้งจะละจากหน้าจอคอมพ์แล้วเดินไปเปิดป
งูตัวใหญ่
กลิ่นจันทร์เริ่มคุ้นชินกับการเป็นบ่าวในคราบนางรำมากขึ้น เธอเรียนรู้ตั้งแต่พื้นฐานจนสามารถเริ่มรำกับเ
คนมันฮอต
“กลิ่นจันทร์ ไม่อยู่รึ” หาญหันมองหาพี่สาวของเธอ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย กลิ่นทิพย์ก้มหน้าน้ำตาไหลอาบ
จงใจนุ่งผ้าให้หละหลวม
ควันสีขาวลอยฟุ้งอยู่ในโรงครัวถัดจากเรือนใหญ่ไปพอสมควร ทาสที่ห่มผ้าและนุ่งผ้าด้วยสีน้ำตาลอ่อนเก่าๆ สา
กูฝากไว้ก่อน
“ใครใช้ให้มึงเข้ามาหาลูกกู” หญิงสูงอายุมากศักดิ์ ชี้หน้าด้วยมืออันสั่นเทา
“ขะ..ข้าเอาสำรับมาให้คุณพระ
เสียงครวญคราง
“มึงกล้าดีนักรึ ถึงมาใส่ร้ายว่ากูบังคับมึงอีกลิ่นจันทร์” อยู่ๆ ศีรษะของหญิงสาวก็ถูกกระชากจนหงายหลัง
ปะวะหล่ำ
“จำที่ป้าเคยบอกได้ไหม ว่าเชนทร์เกิดมาพร้อมกับการมีเจ้าของ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ ปะหล่ำ อะไรเส้นนี้ด้
อยากได้หลาน
“มานั่งอยู่ตรงนี้เองรึพระพาย” คุณเอื้องฟ้า เดินตามหาลูกชายอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินมาที่เรือนเล็กริมน้
หญิงสาวหน้าจืด
“แม่ว่ากระไรนะ”
“ไอ้หาญจะมาขอกลิ่นทิพย์ไปเป็นเมีย แลมันก็สัญญาแล้วว่าจะพยายามหาเงินมาถ่ายตัวเอ็งออกจา
ปั่นขวดพูดความจริง
“สาวๆ พวกนี้นายจ้างมาจากไหนวะ” โต้งยิ้มแก้มปริถามคเชนทร์ด้วยความอยากรู้
“ทั้งหมดไอ้พีทมันจัดการ ถูกใจ
คำถามที่ไม่ได้คำตอบ
“ขวดอาจจะสะดุดอะไรก็ได้ เลยหยุดแบบนั้น พื้นอาจไม่เรียบ” พีทพูดปลอบใจทุกคน แล้วยกขวดขึ้นใช้มือปัดพื้น
งานบุญในวันพระใหญ่
“เรากลับเรือนกันเถิด ก่อนจะค่ำไปกว่านี้ ประเดี๋ยวลุงเกลี้ยงจะต่อว่าพี่เอาได้ ว่าพาลูกสาวเขาออกมาเกิน
อิงค์จะกลับค่ะ
“เฮือก” อินทิราพ่นน้ำออกมาจากปากจำนวนมาก หลังจากที่คเชนทร์พยายามปั๊มหัวใจอยู่นาน ร่างสูงทิ้งตัวนั่งพ
ห้ามกรรมไม่ได้
“ผู้หญิงคนนั้น เขาตามตัวลูกสาวโยมตลอดเวลา ดูท่าแล้วจะเอาไปจริงๆ” เสียงแหบแห้งของพระป่ารูปหนึ่ง ที่วา
คำขอโทษ
“พี่เชนทร์ช่วยโทรบอกคุณไผ่ให้ไปส่งอิงค์ทีสิ อิงค์ออกจากบ้านเราไปแล้ว คะนิ้งห้ามไม่ฟังดื้อจะกลับเอง”
“
เปลี่ยนรูปเปลี่ยนร่าง
“พี่รู้ว่าเธอไม่ได้รีบจริง” เป็นการบังคับทางอ้อมเพื่อให้เธอร่วมทานอาหารเช้าด้วยกัน สิ้นคำของชายหนุ่ม
วิ่งหนีอันใด
เสียงดนตรีไทยดังขึ้นเป็นจังหวะ เหล่านางรำที่ได้ฝึกซ้อมกันมาเป็นอย่างดี กำลังแสดงความสามารถให้กับครอบ
เรือนริมน้ำ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะอีสา มึงทำอันใดกับกลิ่นจันทร์” อีนวลวิ่งเข้ามาพยุงร่างของคนที่นั่งกองอยู่ที่พื้นขึ้น
ฝึกรำ
“เรือนนี้ถูกดูแลอย่างดีตามที่ท่านแม่บอก ตัวข้าเองรักเรือนหลังนี้มาก หากแต่ไม่คิดว่าเจ้าก็ชอบเช่นกัน”
ผีเข้า
“ไม่มีทาง คนอย่างข้าไม่มีวันสนใจนางทาสพวกนั้น แลกิริยาของเจ้า เห็นทีจะไม่ต่างจากเด็กแก่นแก้วคนเก่า เ
อิงค์เป็นอย่างไรบ้าง
“คะนิ้งปล่อยแม่สิลูก ไม่มีอะไรหรอก พี่ชายเราอาจจะเพ้อเพราะฤทธิ์ยาที่หมอให้” คุณรัศมีพูดปลอบลูกสาวคนเ
นี่มันปี 2562 แล้วนะ
ไม่นานนักคุณกฤษณาได้มาเยี่ยมหลานชายหลังจากเลิกงาน เธอเปิดประตูเข้ามาในชุดกระโปรงสีทึบยาวจรดข้อเท้า เ
สายสินญจน์
ด้วยอานุภาพของสายสิญจน์สีน้ำตาลอ่อนจากพระวัดป่า ทำให้อินทิราหลับสนิทไม่ฝันถึงเรื่องราวแปลกประหลาดในอ
ผู้หญิงของคุณเชนทร์
“หลวงพ่อ อย่ามายุ่งกับกรรมเวรของใครเลยเจ้าค่ะ อย่างไรเสียข้าก็จักเอามันให้ตาย หากมันไม่ตายคุณพี่ก็จะ
สะดุดตา
“เฮ้ย เชนทร์ นายดูนี่ดิ” พีทส่งมือถือให้คเชนทร์ดูภาพปริศนาที่กำลังถูกพูดถึงกันอย่างแพร่หลาย และดูเหม
ตลาดผ้า
“หญิงผู้นั้นรำสวยโดดเด่นกว่าใครนะเจ้าคะคุณป้า” คนฉลาดอย่างแก้วจันตา นึกสนุกอยากรู้จักนิสัยใจคอของคนใ
อวดดี
“กลิ่นจันทร์ เจ้าเป็นคนละแวกนี้ เคยมาตลาดผ้าบ้างฤาไม่” แก้วจันตารอฟังคำตอบจากบ่าวรับใช้ อยู่ครู่หนึ่
จักทำเยี่ยงไร
“คุณพี่เจ้าคะ อย่าได้ต่อว่ากันในเวลานี้เลย เราหาทางกลับเรือนกันก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” แก้วจันตาพยายามยัน
คิดไว้แล้ว
“จักไม่ให้ข้าร้อนรนได้อย่างไร ลูกข้าทั้งคน ป่านนี้จักเป็นตายร้ายดีอย่างไร แลตลาดนั้นก็ไม่ได้ไกลถึงต้
ป่วย
“นวลจ๊ะ ฝากกลิ่นจันทร์ด้วยนะ หาข้าวให้กินด้วย” แก้วจันตาหันไปบอกอีนวลที่นั่งมองกลิ่นจันทร์ด้วยความสม
อย่าหวังว่าจะรู้อาการนาง
“ใช่ อีนวลมันพึ่งมารายงานข้าเมื่อครู่ มิรู้สำออยอันใดหนักหนา แลพวกเจ้าสิควรป่วยมิใช่มัน พูดแล้วก็น่า
แอบเข้ามา
“แก้วจันตา” ได้ผล ชายหนุ่มหยุดเดินพลางเอี้ยวตัวกลับมาตะเบ็งเสียงแข็งเรียกชื่อเธอ แล้วถอนหายใจเมื่อเห
ล้ำเส้น
“กลิ่นจันทร์” คเชนทร์สะดุ้งตื่นพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวดังก้อง ร่างหนาพ่นลมหายใจถี่ๆ ออกมา พร้อ
ชอบอิงค์เหรอ
“ไม่เป็นไรนะอิงค์” คเชนทร์พูดปลอบก่อนจะหันไปหาหญิงผมหยักศก
“ถามพี่สิ อยากรู้ไม่ใช่หรือ ว่าพี่เป็นอะไร
ถอดมันออกสิ
“กรี๊ดดดดด” เสียงเจ็บปวดโหยหวนของดวงวิญญาณนางรำดังลอดเข้ามาในหูของคเชนทร์ จับได้ว่าเป็นเสียงที่แสดงถ
หยุดขบวน
“ต้นไทรนั้น เป็นต้นไม้โบราณอยู่มาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวด สมัยก่อนตอนที่ยังไม่ตั้งเป็นมหาวิทยาลัย เดิมท
ประหลาดใจ
หญิงสาวส่งยิ้มก่อนจะก้มกราบลาเขาเช่นเดียวกับแก้วจันตา เสี้ยววินาทีชายหนุ่มรู้สึกวูบวาบจนต้องเบือนหน้
ยื่นมือรับ
“คุณเอื้องฟ้ารู้สึกดีขึ้นฤาไม่เจ้าคะ” หญิงสาวย่อตัวลงต่ำแล้วถามอาการ ก่อนที่คุณเอื้องฟ้าจะค่อยๆ ขยับ
จักทำเยี่ยงไร
“จะใช่ฤาไม่ ข้าก็เป็นเมียพี่แล้ว”
“บอกข้ามา เอ็งเอากลิ่นทิพย์ไปไว้ที่ใด” ชายหนุ่มหันมาจับไหล่ของหญิงส
บ้านไม้หลังใหญ่
“หุบปากอีกลิ่นจันทร์ ข้ามิเคยคิด ว่าข้าจักเลี้ยงลูกออกมาเช่นเจ้า” นายเกลี้ยงชี้หน้าลูกสาว มือที่ยกนั
ฝากคนรัก
“ข้าขอโทษ” กลิ่นทิพย์ก้มหน้ายอมรับผิด
“ขอโทษรึ ข้ามิต้องการ ข้าต้องการกลับบ้าน”
“จักกลับได้เยี่ยงไร ข้
หน้าที่บ่าว
เสียงดนตรีบรรเลงเป็นเพลง ดังกึกก้องดังเช่นในทุกวัน อินทิรายืนมองหญิงเจ้าของเรือนนั่งกรองมาลัย ด้านล่
จับมือข้า
“ป่าแห่งนี้ข้ามิเคยให้ผู้ใดได้เข้ามา” หญิงสาวขมวดคิ้วแปลกใจ ทว่าไม่พูดอะไรต่อ ทำได้เพียงแต่สงสัยสิ่ง
กลัวหนอนฤา
หลังจากเก็บบัวเสร็จจึงเดินเลี่ยงไปทางเวิ้งอีกด้านที่มีหนอนชุม พระพายเดินเก็บหนอนใส่ในกระเช้าสานที่พก
งามหาใครเปรียบ
“อีนวลเอ็งไปหายามาทางให้กลิ่นจันทร์เสีย ดูแล้วจักไม่พ้นเป็นแผลเป็นเสีย”
“เจ้าค่ะ” อีนวลรับคำแล้วค่อยๆ
คิดฤาว่าจักช่วยได้
“ว่าอย่างไร ข้าอยากได้เอ็งมารับใช้ ข้ารับรองเอ็งจะอยู่อย่างสุขสบาย มิต้องกลัวผู้ใดรังแก” น้ำเสียงอัน
ซื้อให้ใครฤาเจ้าคะ
“ฮือๆๆๆ” เสียงสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวด ร่ำร้องออกมาหลังจากฟังจบ
“ผมไม่รู้ว่าเราเคยเกี่ยวพันกันมาอย่างไร
คำมั่น
“หยุดพล่าม แล้วเล่าถึงธุระของเจ้ามาเถิด” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจ หลังจากโดนหญิงสาวต้อนจนจนมุม
“คุณพี่ซื้อใ
จักพาไปให้เห็นความจริง
“ผมจำได้แล้ว” คเชนทร์ย่อตัวลงนั่ง น้ำตานองหน้าด้วยเพราะความรู้สึกทั้งหมดประทับอยู่ในความทรงจำเรียบร้
มาเพื่อทวงทุกอย่างคืน
“เอ่อ นังหนูเอ็งน่าจะไปอยู่กับแฝดเอ็งนะ หน้าตาผิวพรรณเหมือนกันอย่างกับแกะเช่นนี้ เหตุใดจึงมาทนลำบากแ
เอ็งมิรู้ฤา
“แล้วพี่หาญเล่า พี่แต่งงานกับพี่หาญแล้วจักทิ้งได้เยี่ยงไร”
“กูคืนให้มึง” กลิ่นจันทร์ตวาด แลเมื่อนึกถึ
แผลเป็นจักหายได้อย่างไร
“กูไม่ได้ถามมึง อย่าสอดอีขี้ข้า” แก้วจันตาเบิกตากว้างยกมือขึ้นทาบอก มองดูทั้งสองพูดจาปะทะกันราวกับแม
เปลี่ยนจากเดิม
“นี่มันเรื่องอันใด”
“ที่ข้ากำลังจะถามคุณป้าเกี่ยวกับกลิ่นจันทร์เจ้าค่ะ เหตุหนึ่งนางจำข้าไม่ได้ว่าข้าเ
กลิ่นจันทร์มีสองคนใช่ฤาไม่
“คิดถึงเรือนนั้นฤา เจ้าเปลี่ยนไปมาก เป็นเพราะเรือนนั้นดูแลเจ้าดีอย่างมากใช่ฤาไม่”
“ทุกคนเมตตาน้องมาก
ปล่อยมือกู
“นางก็หาทางให้กลิ่นทิพย์แอบไปหาที่เรือนคุณเอื้องฟ้า เพื่อที่บังคับกลิ่นทิพย์ให้อยู่แทนนาง” คุณเอื้อง
ถ้าแลกได้
“มิใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่นาง นางมีสองคนเจ้าค่ะ” แก้วจันตาพยายามอธิบาย ทว่าดูเหมือนชายหนุ่มไม่ยอมเชื่อสิ่ง
ท่านเป็นใคร
“สารเลว” น้ำคำของพระพายทำให้กลิ่นจันทร์หันกลับมา เธอมองชายหนุ่มคนรักของตัวเองด้วยอาการสงบ แลนิ่งเงีย
เจดีย์บรรจุอัฐิ
“หลังจากโยมเสียได้ไม่นาน อาตมาก็ตัดสินใจออกบวช บวชเพื่ออุทิศบุญกุศลให้โยม จนวันหนึ่งจากที่อาตมาทุกข์
ตอนจบ
“นั่งสิ” เขาจับหญิงสาวนั่งลงบนเตียงนอน แล้วยื่นกล่องสีแดงให้
“อะไรหรือคะ”
“เปิดดูสิ” มือบางเปิดดูช้าๆ
ดีมากเยี่มสุดๆ
23/11
0สนุกดี
14/09
0ดีมมาก
22/08
0อ่านเข้าใจง่ายสนุกน่าค้นหายิ่งอ่านยี้งอยากรู้ว่าจะจบยังไงจะออกมาแบบไหนทำไมไปเปลี่ยนตัวกันตอนไหนยังไงสนุกมากๆค่ะชอบๆ
09/08
0สนุก
05/08
0เพลินดีนะนะเนี่ยคนที่ได้อ่านทั้งวันทั้งคืนนะเนี่ย
24/07
0ดีมาก
19/07
0สนุกมากค่ะ
25/06
0good
04/06
0มากๆๆวนค
27/05
0