ABALA ang kamay ni Richard sa pagpirma ng mga papeles sa kaniyang mesa. Pagdating niya kaninang umaga ay iyon na ang sumalubong sa kanya. Marami silang kliyente kaya tambak ang mga papeles sa harapan niya. Kung sa bawat umaga ay napapabuntung-hininga na lang siya sa tuwing nakikita ang mga papeles, ngayon ay doble ang sigla niya na pirmahan ang mga iyon. Iisa lang naman ang dahilan ng pagiging energetic niya.
Napadako ang kanyang paningin sa paper bag na naglalaman ng mga yema ni Thea. Hindi niya inaalis iyon sa kanyang tabi dahil pakiramdam niya ay katabi niya si Thea. Muli na namang inokupa ng dalaga ang kanyang pag-iisip. Sa bawat sandali ay lagi itong sumisingit sa kaniyang balintataw, lalung-lalo na ang halik na pinagsaluhan nila.
Napakalambot ng mga labi nito. Alam niyang hindi ito marunong humalik base na rin sa pasala-sala nitong pagtugon sa kanya. Hindi niya alam kung saan siya humugot ng lakas ng loob para mahalikan ito. Lalo siyang naging mapusok ng maramdaman ang pagtugon nito. Masaya na siya doon. Kahit paano ay nabuhayan siya ng pag-asa na pareho ang nararamdaman nila para sa isa’t-isa.
Sa dami ng naging girlfriend niya mula high school hanggang sa huling relasyon niya kay Bela ay walang ibang babaeng pumukaw sa puso niya, not until Thea came into his life. Hindi niya naramdaman ang malakas na impact na iyon sa ibang babae. Even Bela failed to do it. Parang binabayo ang dibdib niya sa tuwing nakakaharap niya si Thea. Mahal niya ito. And he was very sure of it. Ito lamang ang babaeng nakapagpadama sa kaniya ng ganoon ka-intense na damdamin.
Ang pagtunog ng intercom ang pumutol sa kaniyang pagmumuni-muni. Kahit dismayado ay dinampot niya iyon at sinagot.
“Sir.” bungad ng sekretarya sa kabilang linya.
“Yes, Rona?”
“Sir, nandito si Ma’am Anica kasama si Ma’am Bela. Hindi ko po magawang papasukin dahil bilin ninyo sa akin na madami pa kayong gagawin.” sabi nito.
Nalukot ang kanyang mukha nang marinig ang pangalan ng pinsang si Anica. Kapatid ito ni Clarenz. Sa lahat ng pinsan niyang babae ay ito ang iba sa lahat. Hindi niya gusto ang ugali nito. Kakaiba ang features nito sa kanilang magpipinsan bagama’t maganda rin naman ito. May kaitiman ito kumpara sa kanila na mga mestisuhin. At kakaiba rin ang pag-uugali nito. Hindi niya alam kung dahil sa pinalaki itong spoiled brat ng tiyuhin at tiyahin niya.
Wala itong gusto na hindi nasunod. Nag-iisa lang itong kapatid na babae ni Clarenz. Kaya siguro pinalaki ito sa layaw ng Tito Ervic at Tita Minerva niya. Naimpluwensyahan din nito ang mga kaibigan nito na wala ring tuwid na katwiran. Mukhang naimpluwensiyahan din nito si Bela dahil mag-bestfriend ang dalawa. Hindi niya alam kung kanino ba ito nagmana ng pag-uugali. Mababait naman ang tiyuhin at tiyahin niya.
Naalala niyang sinabi ni Rona na may kasama raw ito, si Bela, ang ex-girlfriend niya. Ka-batch niya ito noong college days niya. Pareho sila ng kurso dahil kagaya niya ay may negosyo rin ang pamilya nito. Kilalang-kilala rin sa larangan ng pagnenegosyo ang mga magulang ni Bela Capistrano na sina Amalia at Rizaldy Capistrano.
Business partners sila ni Bela at dahil doon ay naging maliit ang mundo sa pagitan nilang dalawa. Halos araw-araw niya itong kadiskusyon. Madalas ay dumadalaw ito sa opisina niya. Ito na halos ang nanligaw sa kanya at tumataginting na may gusto sa kanya ni Bela. Hindi naman mahirap tugunin iyon dahil nagkakasundo sila nito. Nagkaroon sila ng relasyon kahit hindi niya tiyak sa sarili kung mahal niya ito. Hindi niya makapa sa dibdib na seryosohin ang relasyon dito kahit umabot iyon ng mahigit isang taon.
Kinalasan niya si Bela nang matuklasan niya ang misteryong ginagawa nito. Nagawa siya nitong ipagsabay sa ibang lalaki. Nalaman niyang may relasyon din pala ito kay Zoren, isa ring business partner nila. Pinatawad niya ito nang humingi ito ng kapatawaran sa kaniya. Pero hindi na siya nakipagbalikan pa dito. Simula noon ay hindi na niya ito nakita. Ang balita niya ay sumama na ito kay Zoren sa America kung saan naninirahan ang mga magulang ng lalaki at nagpakasal doon.
“Okey, send them in.” sabi niya kay Rona.
“Sir, salamat. Kanina pa kasi ako sinisigawan ni Ma’am Anica.”
“Ako na ang humihingi ng dispensa sa ginawa ng pinsan ko, Miss Rona.” May pagka-antipatika talaga ang pinsan niyang iyon. Maraming beses nang nakatikim ng hindi magandang salita ang sekretarya niya mula rito.
“Sige po, Sir. Papapasukin ko na sila.”
Mayamaya ay bumukas ang pinto ng kaniyang opisina at iniluwa niyon ang mga bisita niya. Tulad ng dati ay sophisticated pa rin si Bela at mas gumanda ito ngayon. Pero si Thea pa rin ang pinakamaganda sa lahat ng babaeng nakilala niya. Lumipas na ang lahat ng pagtingin at paghanga niya para sa ex-girlfriend.
“Hi, Richard!” sambit ng pinsan. Halos kaedad lang niya si Anica.
Umupo ang dalawa sa bakanteng upuan sa harapan niya. “It’s nice to see you again, honey.” Nginitian siya ni Bela ng pagkatamis-tamis. Malamang ay kararating lang nito galing ng America.
“Same here, Bela. Kailan ka pa dumating?” He flashed a friendly smile to her.
Noon sumingit si Anica. “Maiiwan ko na kayo rito. Sinamahan ko lang si Bela, Richard.” Saka ito nagpaalam sa kanila at lumabas na.
Tumayo si Bela at kumekembot na umikot sa upuan niya. Yumuko ito at binigyan siya ng isang mabilis na halik sa labi.
“Richard, I miss you so much.” wika nito na may kalakip na kaartehan ang tinig.
Natigagal siya sa sobrang bilis nito. Hinalikan man siya nito ay wala kahit na katiting na nagbago sa temperature ng katawan niya, hindi gaya ng halik ni Thea na minsan lang niyang natikman pero hindi niya makalimutan.
“So, how’s your married life? Happy?” Pilit niyang pinasigla ang tinig na parang walang nangyari.
Umikot ang mga mata nito. “Nonsense married life. Divorce na kami ni Zoren.”
“What?” Ng ganoon kabilis? Isang taon pa lamang itong naikakasal.
“Suko na ako sa mga pananakit niya, Richard. Sawang-sawa na akong masaktan at ubos na ang luha ko sa kaniya. Pinagbubuhatan niya ako ng kamay. Sinasaktan niya ako emotionally and physically. Kaya nagpasya na akong hiwalayan siya. Malaking pagkakamali ang nagawa ko nang siya ang pinili kong pakasalan. Gusto kong magkabalikan tayo, Richard. Gusto kong ibalik ‘yong dating tayo.” tila nagsusumamo ang boses nito.
“Hindi madaling gawin ang gusto mong mangyari, Bela. Sinira mo na ang tiwala ko at hindi mo na maibabalik iyon. I’m sorry pero hindi na kita mapagbibigyan pa.”
“No, Richard. Hindi ako naniniwala sa sinasabi mo. Mahal mo ako pa rin ako. Nandito na ako para sa iyo. Nandito na ako para bumawi sa mga pagkakamali ko. Bigyan mo lang ako ng isa pang pagkakataon, I will make it up to you. Hindi ko na talaga iyon uulitin, I swear.”
“May girlfriend na ako, Bela. At mahal na mahal ko siya. Hindi ko siya magagawang ipagpalit sa iba.”
“No!” May luhang nagbabantang dumaloy sa mga mata nito. Hindi nito matanggap ang sinabi niya.
Inilapit uli nito ang mukha sa kaniya para halikan siya. Ngunit mabilis niyang inilihis ang ulo sa ibang direksyon. Ayaw na niyang magkaroon pa ng kahit anong koneksyon dito o sa ibang babae. Kontento na siya kay Thea.
“Richard, I still love you.” Niyakap siya nito. Ngunit pilit naman niyang iniiwas ang katawan niya dito. Tinanggal niya ang pagkakapulupot ng mga kamay nito sa katawan niya.
“I’m sorry, Bela. But you’re too late. May mahal na akong iba.”
“And who’s that bitch? Maipagmamalaki mo ba siya like me? Mayaman rin bang tulad ko?”
Nagpanting ang mga tainga niya. Walang sinumang tao na maaaring makapanghahamak sa babaeng minamahal niya. “Hindi isang ‘bitch’ si Thea. Mas matino pa siyang babae kaysa sa iyo kahit mahirap lang siya.”
“Ipinagpalit mo ako sa isang mahirap lang? God! Anong mapapala mo sa babaeng iyon? Para mo na akong ininsulto, Richard. How dare you!” Nag-hysterical si Bela. Pinagsusuntok nito ang dibdib niya sa galit sa kaniya.
Hinuli niya ang magkabilang pulsuhan nito at inawat sa pagwawala. “Umalis ka na, Bela. Leave me in peace! Naaabala mo ako.”
Ipiniksi nito ang kamay nitong hawak niya. “Hindi pa tayo tapos. Sa palagay mo ba ay basta lang akong susuko? Gagawin ko ang lahat ng paraan maging akin ka lang uli.” Pagkuwa’y nagmamartsang tinungo nito ang pinto.
Napailing na lang siya nang ibagsak ni Bela ang pinto paglabas nito. Masigla pa ring hinarap niya ang trabaho sa umagang iyon. Nagkataong isang kliyente lang ang kailangan niyang i-meet. Matapos ang nasabing meeting ay dumiretso siya sa opisina para tapusin ang ilang natitirang papeles na kailangan pa uli niyang pirmahan.
Alas-dos na ng hapon nang sa wakas ay makatapos siya. Halos hilahin niya ang oras sa sobrang pagmamadali. Lumabas siya ng kanyang opisina at nagpaalam sa kanyang sekretarya na abala sa pagtitipa sa computer.
“Rona.” tawag niya. “Kung may tatawag sa iyo at hanapin ako, gumawa ka na lang ng dahilan. May dadalawin lang akong importanteng tao.” wika niya rito.
“Sige po, Sir.” magalang nitong sambit.
“Thanks, Rona.”
“Ingat po kayo.” turan nito.
Nagtungo siya sa elevator na hindi kalayuan sa kanyang opisina. Hindi na siya umuwi upang magpalit man lang ng damit. Yes, he meant it when he said there was an important person he had to meet. It was Thea. Isa ito sa itinuturing niyang importanteng tao sa buhay niya. Walang araw na hindi niya ito hinahanap-hanap at pinanabikang makita. Nagpapasalamat siya ng sobra at natagpuan niya ang babaeng itinadhana sa kanya sa katauhan nito.
Lumabas siya ng lobby, tinugpa ang parking lot at sumakay sa kaniyang kotse. Dumaan muna siya sa isang flower shop at bumili ng one dozen of red roses. Sinamahan na niya iyon ng anim na pirasong chocolate cupcakes. Nakangiting nag-drive siya papunta sa bahay ni Thea.