The most common scenario in my life is failing an interview. It was the most thrilling part of my youth, but it also brings tragedy similar to being drag down to hell. Whenever I experience such, options like giving up and trying again are the only ones present. Exhausting repetition of terror is what I call it. I can always take a second attempt—but no matter how hard I struggle, the only answer fate can give me is to be pulled down to the bottomless pit.
“Damn you—uh! I don’t even know your fucking name! Why do you have to come along and make my life more miserable as it is?!” I shouted angrily as I knock down an empty can I saw on the way.
Guess what? I missed my opportunity this morning. I came too late and was unable to attend the interview. I admit that I was a bit behind of my schedule but I could’ve made it if that rude punk didn’t interfered with my path.
“Sorry?” Inis akong napasabunot sa buhok ko. “Why would you apologize?” Para akong baliw na kinakausap ang sarili. I mean, he said sorry and even smiled at me. He showed me a genuine smile wherein I felt enchanted for a moment. Hindi ganoon ang pagkakakilala ko sa kanya. He is much weirder that I could ever imagine. Is he bipolar?
Still, I want to murder him! I want to curse him so badly. Failing an interview is hell for me but never having the chance is eternal torment. I hate him to death!
“Hey microphone! You look screwed.” Speaking of the devil! Nandito na naman siya para mas lalo pang sirain ang sinira na niyang araw ko.
“Are you pertaining to me?” He smirked.
“Kung hindi ikaw, please name the loudest person in this area.” Why is he bugging me? Nakakabanas ang itsura niya.
“Can you please stay away from me? Never approach me and never talk to me! Ever! Again!” Tumango lang siya at tinalikuran na ako. Bastos talaga. Hindi pa ako tapos magsalita, lalayasan na agad ako.
“Hoy! Saan ka pupunta?” Sinundan ko siya. I grabbed his shoulder and forcefully pulled him to face me.
Bored niya akong tiningnan. “Where are you going?” Nakaismid kong tanong.
He pointed his house. “Hindi pa tayo tapos mag-usap.”
“Why do you keep bugging me?” Kunot-noo niyang tanong. He said exactly what came to my mind, minutes ago. I was about to speak up when he cut me off.
“One. I was trying to stay away from you but you followed me here.” Ibinaba niya ang paningin sa mga paa namin saka ako muling tiningnan
“Two. I shouldn’t approach you but you’re the one who approached me this time.” Inalis niya ang kamay kong nakahawak sa balikat niya.
“Three. I tried not to talk back but I can’t help it ‘cause you talk too much.” He added.
“W-well, may sasabihin pa…” He cut off my sentence, again!
“Next time, don’t even dare to set rules if you’re also the first one to break it.” Natameme naman ako dahil sa haba ng sinabi niya. Worst, nakuha niya ang lahat ng puntos, everything he said makes sense.
He turned his back on me and continued his walk towards his house. Sinamaan niya pa ako ng tingin bago siya tuluyang pumasok sa loob. An earsplitting sound echoed when he slammed his door close. That man has no originality. That was my way of shutting the door for him. I cannot believe he did the same thing to me. Darn him!
--
Heican Building_8:55 AM
Mabilis akong lumayo sa kanya nang makita ko na naman ang nakakabwisit niyang pagmumukha. How come na nakapasok ang isang tulad niya sa building na’to?
Why is he wearing a tuxedo? Why is he smiling at me? And did I just heard him say sorry?
“Miss, Is there something wrong?” Mahinahon niyang tanong na mas lalo kong ipinagtaka. I scanned his face, no signs of false expression. Grabe! Ang galing niyang umakto na para bang ngayon niya lang ako nakita. Kung makaakto siya ay parang totoo na may pakialam siya sa akin.
*Ting!
Nanlaki ang mga mata ko nang makitang tuluyan nang sumara ang pinto ng elevator. “Oh crap!”
“What?” Simaan ko siya ng tingin.
“Humanda ka sa akin pag-uwi ko!” Inis kong turan at patakbong tinungo ang hagdan. I need to reach the twentieth floor in time before the interview.
--
“Good morning world!” I shouted enthusiastically while stretching my arms and legs.
Linggo ngayon kaya naisipan ko na magwork-out. I feel so stiff these past few days so I decided to exercise my body. Hindi naman masama na alalahanin ko ang health status ko.
“Shut your mouth microphone!” Napairap na lang ako sa hangin nang maulinagan ang nagmamay-ari ng nakakairitang boses na ‘yun. Pati ba naman ang rest day ko, sisirain niya pa?
Nakapamaywang na hinarap ko ang direksyon ng bahay niya. Nakita ko siyang nakatayo sa tapat ng kanyang bintana habang himihigop sa hawak niyang tasa at seryosong nakatingin sa akin. “Ano na naman ang issue niya?” Bulong ko sa sarili.
“Excuse me? Pinatatamaan mo ba ako?” I raised my brow.
“Isn’t it obvious? Sinasapul talaga kita. You’re disturbing the silence of this place.” Muntik na akong matawa dahil sa sinabi niya. May potential siya na maging comedian. 
Kalmado akong naglakad palabas ng terrace namin. Hindi ko inalis ang matalim na titig ko sa kanya, ganun din siya sa akin. Papatayin ko talaga siya!
Naglakad ako papunta sa bahay niya at tumapat sa pinto. Hindi na ako naghintay dahil lumabas naman siya agad. “Why?” He asked. I gave him a devilish smile. If he really wants to fight, ibibigay ko sa kanya ang hinahanap niya.
“Inubos mo na talaga ang pasensya ko.” Nanggigigil kong turan at mabilis na hinablot ang buhok niya. “I will fucking kill you! You deserve a beating!” Nagsisigaw naman siya at pilit na pinapabitaw ako sa pagkakasabunot ko sa buhok niya.
“Ah! Nababaliw ka na ba?!” He yelled in between our fight. Mas lalo akong nainis nang hindi man lang siya gumaganti at hinahayaan lang ako na saktan siya.
“I had enough of you! Papatayin talaga kita!” Nagawa niyang makatakas sa akin. Akmang papasok na siya sa loob ng bahay niya nang sunggaban ko siya. Pareho kaming bumagsak sa sahig. Nangibabaw ang sigawan naming dalawa, dahilan para mabulabog ang tahimik na barangay at magsilabasan ang mga tao.
Hindi pa rin ako tumigil. Pinaghahampas ko ang likuran niya, samantalang siya naman ay pilit na gumagapang palayo. “Stop it or I’ll sue you. Crazy microphone girl!” Pinandilatan ko siya ng mata. Aba’t may gana pa siyang insultuhin ako.
I lifted my fist and aimed for his annoying face. Sasapakin ko na sana siya nang marinig ko ang pumipitong barangay tanod mula sa labas ng bahay niya. Crap!
Pareho kaming dinala sa barangay hall. Wala man lang sa amin ang nagtangkang magsalita pero tila may laser na lumalabas sa mga mata namin kapag napapatingin kami sa isa’t-isa. Should I pierce his eyes with utility poles? Nakakainis!
“Wala ba talagang aamin sa inyo kung sino ang nag-umpisa ng gulo?” Hindi na ako nagulat nang ituro ako ni—uh! Sino ba siya?
“She violated many rules. She trespassed in my territory and caused me physical injury.” Seryoso nitong sabi na ikinatango lang ni kapitan.
“Dalawa lang ‘yun! Paano naging marami ang dalawa?!” Kumukulo talaga ang dugo ko sa lalaking ‘to. Sobrang dami na niyang atraso sa akin. Kung wala lang talaga si kap, kanina ko pa binunot lahat ng buhok sa anit niya. Nakakainis siya!
“Sir Adrian. We need evidence para mapatunayan na si Khaela lang ang may violation sa inyong dalawa. We have to conduct further investigation to know the main reason for this commotion.” Napangisi ako sa naging reaction ni, Adrian ba kamo? Huh! His name suits him well, pareho silang mabaho.
“Do you have any complaint about my suggestion?” Tanong ni kap, animo’y isang pulis na nag-iimbestiga sa isang crime scene. Hindi ako nagkamali na siya ang ibinoto ko noong eleksyon.
“Tsk, nevermind. Wala rin akong panahon para dito. I won’t file a complaint if that woman...” He pointed his index finger at me. “Beg on her knees and apologize to me.” Itinuro niya ang sarili. What a wacko!
“Narinig mo ba ‘yun, Khaela?” Baling sa akin ni kap.
“Khaela is your name huh?” I frowned upon hearing Adrian mention my name. He disgusts me.
“What are you waiting for? Get on your knees. I don’t have all day.” He commanded while grinning. Kung may sungay lang siya at buntot, mapapagkamalan ko na siyang si satanas.
“Just lock me up. I will never beg that disgusting shit.” I said inflexibly, pertaining to Adrian. Nawalan ng emosyon ang mukha niya. Hindi ko na mabasa kung ano ang tumatakbo sa isipan niya. I remained staring at him for quite a long moment.
“Apo! Nasaan ang apo ko!” Gulat akong napalingon sa nagsisisigaw. Si Lola? Napasugod siya dito sa barangay hall nang malaman niya na napaaway ako. Omg! Na-touch ako sa ginawa niya.
“Khaela!” Bakas ang galit sa boses niya, I thought nandito siya para kampihan ako. Hindi ko namalayang nagtatago na pala ako sa likuran ng lalaking kanina lamang ay kaaway ko.
“Please tell her na naglalaro lang tayo kanina, hindi naman tayo nag-away ‘di ba?” He smirked.
“I though you’ll never beg me?” Napairap akong muli.
“I’m not begging, I’m asking for a favor.” Napailing na lang siya sa akin.
“Asan ang apo ko?!” I can feel my hands trembling in fear. Nakakatakot si lola kapag nagagalit at isa sa pinakaayaw niya ay kapag nasasangkot ako sa ano mang gulo.
“Kha—hijo?”
“Hijo? Hindi ko naman pangalan ‘yun ah?” Mahina kong sabi. Bahagya akong sumilip sa may balikat ni Adrian upang makita kung sino ang kinakausap ng lola ko.
“Anong ginagawa mo rito sa lugar namin?” Mahinahong tanong ni lola. Weird. Sinilip ko rin ang mukha ni Adrian. He was smiling. Okay? Nabaliw na nga ba talaga ako?
“I came to see my girlfriend.” Saad niya at walang pasabing hinawakan ang kamay ko. What the—ano raw?!