Forgiveness
.
.
.
Hopefulness
.
.
.
Promises
.
.
.
What else could be the other thing that I have to keep in my mind for me to complete this stupid ah no no no what I mean is difficult mission that I’ve been urgently chose for and just threw me out from nowhere?
Oh ghaad!
Why me all of the sudden?!
~Few Minutes later ~
‘What have I done for them to just pick me for that so called unknown mission at the land?’ Nagmamaktol na ani ko habang naglalakad-lakad sa hindi pamilyadong lugar. Bakit ba naman kasi bigla bigla ako ipapatapon dito nang walang maayos na paliwanag sa nangyayari or kahit naman sana meron akong makilala dito na kapareho ko din nang meron akong makunan na information.
‘Look who’s we have here? the princess of unknown street’ Rinig kong bungad ng isang lalaking nakasandal sa may pader na halatang lider kasama ng kanyang mga ilang barkada.
Kitang-kita ng aking mga mata ang isang grupo ng kalalakihan na kasalukuyang nakapaligid sa isang babae. Sinubukan kong magtago sa isang gilid habang nakamasid sakanila at upang marinig din ang kanilang pinag-uusapan.
‘What are you talking about?’ Sagot nang babaeng mahaba ang buhok at halatang mayaman dahil sa suot nitong damit na may pagka-elegante. saka sya nagpatuloy lumikas sa kanyang paglalakad pauwi nang hindi nililingon ang mga ito.
‘Can’t you even give yourself a time to spare with us or even just atleast for me’ Harang nito sa harap ng babae saka ito nagbuntong hininga.
‘Kung wala ka mapagtripan sa iba na lang, or why not..’ sabay palingon lingon sa paligid then sabay turo sa likuran nito na walang kamuwang – muwang.
‘Then instead, kung ayaw mong” – Ano??’ Sabay corner nito sa may pader nang ngumisi pa ito ng nakakaloko na nakatitig sa kanya dahilan na taasan lang sya nito ng kilay.
- Paglipas ng isang oras -
‘seriously?? Ano tumatakbo sa isip nitong babaeng toh, hindi man lang umi-imik or humihingi ng tulong’ Nagtataka kong tanong sa aking sarili habang nakamasid pa dn sa kanila.
Then sa hindi inaasahan...
Namalayan ko na lang ang sarili ko na nagaayos ng aking sarili habang ang ilang grupo ng mga lalake ay naka - salampak na lamang sa lapag and that makes sense na naka human form at visible pala ako as soon as I have jump out of nowhere just to save that girl from their hands.
Let me explain later what the important matter is I tried my best to protect her.
Now what?
Then she didn't move even once but to stare and yeah, she looks like so confuse but yet was about to thank me? i guess?
"Uhmm... Even I don't even have any idea who you are, I still want to thank you." Then she bowed as for thanking me to save her.
'aba dapat lang, bakit ba naman kasi hndi ka naimik or nahingi ng tulong eh' ani ko sa akin isipan and yet - "Did you just say something?" ani nya.
I haven't realized it myself that I almost said out loud that she can hear enough
"Ahh nothing don't mind me, by the way did they hurt you? tell me where it hurts I'll do my best to aid your injuries." sabi ko
At umiling lang sya saka sya ngumiti ng bahagya na hindi ko inaakalang ganun sya kaganda nang masilayan ko ang kanyang pag-ngiti..
And that feels like the time has been stopped and slowed for a moment and that only me and her who is moving in slow motion.
And as time goes by, she did something that made me shocked and back to reality which is we are in somewhere that seems very familiar to me and something that just flashed to mind.
This place...
it really does make me reminds of someone I know...
Please let me know who that girl is that I kept seeing to my mind.
Who is she really?
Why this girl feels like she is someone related to a person I know.
'Sino ka ba talaga? bakit parang iba ang pakiramdam ko ngayong una beses pa lang naman kita nakilala at natanaw ng malapitan, tell me please'
"Are you alright?" Tanong nya na may halong pagtataka
"ah, yeah Im doing good ikaw ba? kamusta na?" tanong ko pabalik sa kanya
"yeah same here, wala naman masakit, pero ikaw parang hindi ka okay eh. Kanina ko pa napapansin na parang may kakaiba at malalim ang inisip mo" Ani nya
"Naku, huwag mo na lang ako alalahanin, ayos lang naman ako eh hehe pero..." tugon ko na may iniisip pa na pwede ko itanong sa kanya.
"pero?" ulit nya na naghihintay ng karugtong
"Pero bakit nga ba duon ka dumaan kung san may mga loko lokong tao sa hallway na iyon?" Tanong ko sa kanya dahilan na napa-ayos sya ng tayo at bigla na lang natawa
"Pfft! Hahaha iyon ba? pasensya na kung naabala kita pero kasi sa hallway na yun nakaharang sila sa nagiisang daanan papunta sa gate ng bahay ko. 1 to 10 steps away na lang gate ko na yun ng inuuwian ko." Paliwanag nya
"Oh, ano naman nakakatawa dun? halos paginitan at bastusin ka nila oh" not knowing na ganun ako ka - concern sa kanya
At saka sya natawa uli nang magtanong ako at saka naman sya natigil at na para bang meron siyang ina-alala.