เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี พบนางอีกครั้ง

สายฝนที่ตกไปเมื่อตอนบ่ายหยุดไปนานแล้ว บรรยากาศในหุบเขาตอนนี้จึงมีความเย็นชื้นจากละอองฝน เด็กชายพยายา

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี เรือนไม้ในหุบเขา

ร่างบอบบางของใครบางคนยืนอยู่หน้าปากถ้ำ สายลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ เรือนผมสีดำของนางที่ถูกมัดรวบด้วยปิ่น

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ทำหน้าที่พ่อ

ร่างบอบบางนอนดิ้นไปมาบนเตียง นางไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกเช่นไรกับเรื่องนี้ดี ความคิดหลายอย่างวนเวียน

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี คำนึงถึงความสุขของนาง

กว่านางจะได้ใช้ชีวิตสงบ ๆ นางต้องผ่านอะไรมาหลายอย่าง แต่แค่พริบตาเดียวหลี่เฉินกงก็กลับเขามาในชีวิตนา

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี บทส่งท้าย

นับตั้งแต่วันนั้นที่สายใยบุพเพของเขาและนางถูกสะบั้นทิ้ง อ้ายฉิงก็รู้สึกดีขึ้น ไม่มีอะไรค้างคาไม่มีอะ

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี บทส่งท้าย

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี คำนึงถึงความสุขของนาง

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ทำหน้าที่พ่อ

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี เรือนไม้ในหุบเขา

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี พบนางอีกครั้ง