"Good morning, popcorn." Nakangiting bati ko kay Azilly–matalik kong kaibigan mula pa noong kabataan namin. Umupo siya sa aking tabi at sinuklian ang pagbati ko sa kanya.
"Good morning din sayo,mais." Nakangiti niyang bati saka umirap.
Popcorn at mais ang naging call sign namin di ko maalala kong bakit ganyan ang tawagan namin sa isa't isa basta unexpected lang.
"Diba sabi ko sayo bawas bawasan mo nga 'yang pag irap mo,oh sige ka baka matuluyan kana niyan." Birong pananakot ko pa sa kanya. Pero ang baliw umirap lamang.
"Hayaan mo na kasi ako,mais. Pakiramdam ko kasi hindi buo ang araw ko kapag hindi ako makairap." Pagsusumbong niya pa sabay irap.
Inirapan ko din siya bago sinagot."  Feel mo lang naman diba? I-try mo kasi para malaman talaga natin or let's just say na feeler ka lang talaga!" Asik ko sa kanya sabay peace sign.
As usual umirap lang ang baliw. Hindi na talaga matapos tapos ang pag irap nito. Kung sa bagay hindi siya si Azilly na best friend ko kung di siya laging umiirap. Let's just accept the way how things are.
"Huwag nalang kasi nating ipilit Mais. Ma-d-disappoint lang tayo ' pag ipilit natin." Just let things worked the way they are." Pagpapaintindi niya sakin sabay irap. Lalim din ng hugot niya.
Marami pa sana akong gustong sabihin sa kanya pero mas pinili ko nalang na manahimik. Nag isip nalang ako ng ibang topic." 'Bat pala napaaga ang pagdating mo,Popcorn? May nangyari ba--sa inyong dalawa? Charoot! Este may nangyari ba sayo? Kulang ka lang ba sa tulog? Naka....
"Heh! Putol niya sa iba ko pang sasabihin sa kanya. "Maaga akong pumunta dito kasi..kasi....parang nahihiya niyang sabi.
Kahit papaano ay may hiya din pala siya. Siya 'yong tao na bubbly type kaya minsan hindi talaga naniniwala 'yong iba na nahihiya siya kamu.
"Kasi anooo? Waaaa sabihin mo naman sakin ohh di mo na ba ako BFFAEUTEOT? nakanguso kong tanong sa kanya.
Kumunot ang noo nito. " Anong BFFAEUTEOT? Nagtataka niyang tanong." Isa pa di ako nahihiya no!
"BFFAEUTEOT means best friend forever and ever until the end of time." At anong sabi mo?di ka nahihiya? Ibig sabihin inaamin mo talaga na wala kang hiya? Pagdidiin ko pa lalo sa huling salita.
"Oo naman no wala namang mawawala kapag umamin ako maliban nalang noong umamin ako ng feelings ko sa kanya shuta Mais nawala talaga siya huhu. Pagdadrama niya na inirapan ko na lamang." Hindi ako nahihiya no lalo na sayo eh ang pusa nga walang panty,nahihiya ba? Diba wala? Laban niya with matching gestures pa abaa.
"Teka, bat nadamay ang pusa dito? Balik nga tayo sa pinag uusapan natin kanina. Giit ko pa sa kanya na kinarap niya lang.
"Eh kasi mais,alam kong palagi kong palaging maaga ang pagpasok mo dito,kaya sabi ko maaga din akong papasok para may kasama ka" Diretso niyang sabi sakin habang nakatingin saking mga mata. Napakamot pa siya sa kanyang ulo na parang nahihiya.
Uminit ang gilid ng aking mga mata dahil sa  narinig mula sa kanya. Alam kong sweet naman talaga siya pero di ko inexpect na gagawin niya to. Lalo't hindi niya gawi ang pumasok ng maaga.
Without saying a word I circle my arms around her,hugging her so tight and she did the same thing. Nanatili kami sa ganyang posisyon. Walang may nagsasalita sa aming dalawa. Sa huli ay siya na din mismo ang bumasag sa katahimikan.
" Eh feel ko parang hindi mo ata gusto na maaga akong pumasok." May bahid ng pagtatampo ang boses nito.
Umiling iling ako bago sumagot. "Hindi naman yan ang ibig kong sabihin,Popcorn. Hindi mo naman yan kailangang gawin. Ang nais kong sabihin ay baka kulang pa ang tulog mo or gusto mo pang matulog kasi late ka palaging natutulog eh at baka pinipilit mo lang na maagang gumising at pumasok para may kasama ako. Baka may mga kailangan ka pang gawin sa inyo. Pagpapaintindi ko sa kanya habang nakayakap parin.
" Hayaan mo nalang kasi ako, Mais. Ayaw ko lang kasi na nag iisa ka. Alam kong nalulungkot ka sa inyo kaya maaga kang pumapasok. Kaya just let me nalang, okay? Marahan niyang sabi at hinigpitan ang pagkayakap sakin.
Napabuntong hininga nalang ako. "Salamat Mais pero sanay na ako. Nakangiti kong sabi sa kanya at bahagyang humiwalay sa pagkayakap sa kanya. Pakiramdam ko tuloy ay i-ni-invalidate ko 'yong feelings niya.
Sinamaan niya ako ng tingin. Kasi hinayaan mong masanay ka. Isa pa di naman ibig sabihin nun na kapag sanay kana ay ganoon na lang yun hanggang kailan. Huwag mong hayaang mangyari yun. Makahulugan niyang asik sakin. Somehow, realization hits me for what she just said is true.
Napanguso nalang ako sa sinabi niya. "Thank you talaga, Mais. In fairness you're advices are getting better. Im proud of you." Pang aasar ko pa sa kanya para itago ang pagiging emotional ko.
"Malamang! Mana sayo eh! Pagmamalaki niya sabay kindat. Sabay nalang tuloy kaming napairap at humalakhak.
Inaamin kong nakaramdam ako ng guilt. I always make them feel na parang di sila nag e-exist. Lagi kong sinasabi na sanay na akong mag isa at walang may nagmamahal sakin. Alam kong nasasaktan sila sa mga gawi at sinasabi ko.
Sobrang pasasalamat ko nalang na kahit ganoon ang trato ko sa kanila ay hindi nila ako hinusgahan sa halip ay inintindi nila ako.
Kalahati sa akin ay natatakot na darating ang araw na magsasawa na sila sa ugali ko at iiwan na nila ako ng tuluyan.
Pero ayos lang kung sakaling hindi nila ako maintindihan dahil kahit ako mismo ay di ko rin maintindihan ang aking sarili. Sobra akong naguguluhan pero kong may malinaw man ito ay 'yong sakin mismo nanggagaling ang problema. Kinisap-kisap ko ang aking mga mata nang maalala ang dati kong mga kaibigan.
"Sabihin mo saamin ang problema,handa kaming makinig." Diretso lang akong tumingin sa silid-aralan na sa aming harapan. Hindi ko man lang nagawang lingunin si Alexa. Umagang -umaga at nagkakaganito ako habang 'yong iba kong kaklase ay makikita mo sa kanilang mga mata ang pagiging masaya.
"Wala. Hayaan mo na mawala lang 'to,siguro kulang lang ako sa tulog." Pangungumbinsi ko sa kanya habang pilit na pinapagaan ang nararamdamang bigat sa aking dibdib.
"Naiintindihan ko–namin pero kong kaya mo nang sabihin nandito lang kami palagi. Dahil sa totoo lang,akala mo ba nagugustuhan namin na nagkakaganyan ka? Masakit din samin na makita kang ganyan." Madamdaming sambit ni Alexa habang pilit na hinuhuli ang aking mga mata. Tuluyan ng bumagsak ang mga luha sa aking mata. Tumango lang ako bilang tugon at umakto na parang wala lang.
I felt sorry for myself and I felt more sorry for them. Parang pinaparamdam ko sa kanila na hindi ko sila kailangan. My reason is not valid to invalidate their feelings especially when all they want is to offer some help.
I blinked a couple of times when I'm back to my senses. After all, it's all my fault why I'm always feeling being lonely even though I am not alone.
"I'm sorry."  I uttered as I tightened my embrace more to Azilly. I guess there's a lot of things I need to ask forgiveness to her. I don't know the exact things if what are those but I badly need to say sorry for everything. I don't want to lose another person who's a big part of my life. I may not say this often to her, I'm may not be vocal to her but she's a gem in don't want to trade off.