"I'M so sorry, miss," muling paumanhin ng lalaking nakabungguan ni Veron.
"It's okay. I'm sorry too mister." Tugon naman ni Veron hahakbang na sana siya ng nagsalita ang lalaki.
"By the way, I'm Gerald Lazaro," pakilala nito kay Veron at inilahad pa nito ang palad.
Atubili naman abutin ni Veron ang palad ng lalaki pero inabot pa din niya ito. Baka pag hindi niya pinansin sabihin pa na suplada siya."I'm Veron Madrigal." Sa pagdalaiti ng mga palad nila parang tinamaan ng kidlat si Veron dahil sa lakas ng kuryenteng nadama niya sa palad nang lalaki at dumaloy pa ito sa kaibuturan ng kanyang puso.
"Nice meeting you Veron, did I hurt you? are you really okay?" halatang may pag-alala sa boses nito.
Ngumiti si Veron, kasi sobrang nag-aalala ang lalaki sa kanya."Yes I'm okay, and same to you, Gerald."
"Veron, sorry to ask you this are you from Philippine, because you look like a beautiful Asian?"
Napangiti si Veron may panbola ito ah"Yes I am, how about you, Gerald?"
"Me too, Veron, Salamat naman at pareho pala tayong Pilipino!"
"Oo nga eh, sige na Gerald, I need to go now baka hinhintay na ako ng kaibigan ko sa loob."
"You mean, may date ka?"
"Ummhh, parang ganon nga, Gerald!" well ayaw niyang magsinungaling dahil totoo naman na meron siyang date.
"Sorry ha, na abala pa kita, Veron."
"Hindi naman Gerald, baka nga wala pa iyon kaibigan ko sa loob, dahil maaga akong nagpunta rito."
"Ganon ba, if you want habang wala pa siya lets talk muna Veron, para hindi ka mainip sa loob if you want lang naman."
Napaisip si Veron, bakit ba napakadaldal ng lalaki, para bang gusto siyang makasama nito ng matagal. Hmmm, maybe he like her ganon naman diba. Oh my gosh Veron huwag kang asyuming."Sige, pero I need to see him first baka nasa loob na siya, pagwala pa babalik ako rito okay!"
Hahakbang na sana siya para pumasok sa loob ng biglang mag salita muli ang lalaki.
"Ah Veron, sandali lang,"wika nito kaya naman agad na napalingon siya rito.
"Yes Gerald, may sasabihin ka?"
Atubili naman si Gerald kung ano ang gustong sabihin sa dalaga.
"Gerald, sabi ko may sasabihin ka ba sa akin?"
"Ah-eh, Veron, can I have your mobile number please," nahihiyang wika nito.
Napangiti ng lihin si Veron tama yata ang nasa isip na may gusto ang lalaki sa kanya. Love at first sight ba maybe."Sure, iyan lang pala," agad na binigay sa lalaki ang number niya. Hindi na siya nag dalawang isip pa dahil good vibes ang nararamdaman niya rito.
"Thank you Veron, I will call you paminsan- minsan kung okay lang saiyo."
"Oo naman Gerald, huwag lang na busy ako kasi hindi kita masasagot."
"Okay Veron, sorry ulit sa abala!"
"Wala iyon, sige papasok na muna ako para tignan kung naroon na nga siya bye, Gerald."
"Sige Veron, hihintayin kita rito pero kung wala kapa sa sampung minuto aalis na ako rito bye."
"Okay,Gerald," ng nasa may pinto na siya nag magsalita muli ang lalaki. Gustong tumawa ni Veron pero pero pinigilan lang niya ang sarili.
"Veron...?"
Agad naman siyang napalingon."Yes?"
"Veron, I hope I will see you again," turan nito.
Isang ngiti naman ang iginawad ni Veron sa lalaki bago pumasok sa loob ng restuarant.
Napangiti si Gerald, mean gusto ni Veron na makita rin siya dahil ngumiti ito.
Pagpasok ni Veron sa loob naroon na pala ang ka date niya no choice siya kundi lapitan na ito."Hello Luke, sorry kung na late ako ha." sabi niya agad.
"It is okay Veron, actually kararating ko rin lang naman," Agad na tumayo ito para ipaghila siya upuan." You look so beautiful tonight, Veron!"
"Ngayon gabi lang ba ako maganda sa paningin mo, Luke?" nakangiti turan ni Veron.
"No, I mean tonight you are so beautiful, kasi ibang-iba ka ngayon gabi, pero para sa akin maganda ka sa paningin ko kahit simple ka lamang, Veron."
"Thank you sa papuri, Luke."
"You are always welcome Veron, oh mag order na tayo ng pagkain nating, anong gusto mong kainin, Veron?"
"Beef steak at salad na lang ang sa akin, Luke."
"Ano pa ang gusto mo Veron, just tell me orderin pa nating?"
"Wala na Luke, okay na ako sa order ko thanks."
"Okay beef steak narin ang sa akin paburito ko kasi ang steak nila rito masarap ang pag kagawa nila!"
"Sige Luke, ikaw ang bahala."
Agad naman tinawag ni Luke ang waiter para sa order nila.
Habang hinihintay nila ang kanilang pagkain sumagi naman sa isip ni Veron ang lalaking nakabangaan niya sa lobby ng restuarant.
"Bakit kaya ganon ang naramdaman ko kay Gerald, meron kakaiba, at mas enjoy akong kausap siya kaysa kay, Luke, " sabi niya sa sarili.
Habang nasa ganon siyang pag iisip nakatitig pala sa kanya ang kaharap niyang binata. Napansin nito tila lumilipad sa kalawakan ang isip."Ah Veron, may problema kaba kasi mukhang ang lalim ng iniisip mo?"
Natauhan bigla sa kanyang pag muni-muni si Veron ng magsalita ang kaharap.
"Ha, kasi iniisip ko ang kambal kong anak wala kasi silang kasama sa bahay eh," alibi na lamang niya rito.
"Ganon ba, sige pag katapos nating kumain ihahatid na kita agad para hindi kana mag-alala pa sa kanila, Veron."
"Thank you Luke, ang bait mo talaga sa akin at inalala mo pa ako, pero sorry ha dahil ganito lang ang kaya kong ibigay na date saiyo, you know I have a kid at home."
"I understand that Veron. At ganito na talaga ako lalo na sa mga taong mahal ko, mahal kita, kaya I care for you and of course your kids too."
Hindi naman malaman ni Veron kung ano ang isasagot niya sa binata mabuti na lang at dumating na ang kanilang pagkain ika nga nila save for the bell.
Pagkalagay ng waiter sa pagkain nila sa lamesa agad naman siyang niyayang kumain ng binata.
"Okay lets eat na Veron, para makauwi na agad tayo."
Habang kumakin sila pakuwento-kuwento si Luke, ngingiti-ngiti tapos sasagot ng really si Veron kasi hindi naman siya intrisado sa sinabi nito about his activities, and his goal to his life. Sa tingin niya okay naman itong maging asawa pero hindi good husband, puro kasi trabaho ang iniisip. Okay lang iyon for their future. Pero ayaw niya ng ganon she want a loving and caring husband kahit na busy sa trabaho may oras para sa pamilya.
Pagkatapos nilang kumain gaya ng sinabi ng binata sa kanya agad na nga siyang ihatid nito sa bahay niya.
"Luke, thank you sa dinner ha, nag enjoy ako really, nice food also."
"Ako nga ang dapat mag pasalamat saiyo Veron, dahil sa wakas tinanggap mo ang pag invite ko para mag dinner tayo!"
"Hindi naman kasi ako busy kaya nag Oo ako, Luke."
"Thank you for that Veron, you make me happy tonight really."
Ngumiti na lamang si Veron sa binata.
"Ah sige na Luke, pasok na ako sa loob mag ingat ka sa pag uwi mo ha."
"I will Veron, para saiyo," Nakangiting tugong nito.
Bubuksan na sana ni Veron ang gate na maliit nang pigilan siya ni Luke.
"Veron, wait."
"Huh! Ano iyon, Luke?"
"Can I kiss you, Veron?" deretsong anito.
Ibubuka palang sana ni Veron ang bibig para mag salita pero hindi na niya ito nagawa pa dahil agad na sinakop ng binata ang labi niya.
Gusto man niyang tumutol sa paghalik sa kanya nito pero naisip niya baka mapahiya ito kung kayat nag paubaya na lamang siya ngayon lang naman.
Sa di kalayuan may isang pares ng mata ang nakatingin sa kanila at may pait ang tingin nito sa dalawa.
Sa loob hindi pa natutulog ang kambal hinihintay nila ang kanilang ina.
"KUYA, baka si Mommy na iyang dumating. Halika, tingnan natin!" wika ni Janine sa kakambal ng marinig nitong may ugong ng sasakyan na huminto sa tapat ng bahay nila.
"Janine, kung si Mommy iyan hindi na niya kailangan pan kumatok kasi may susi naman siya, eh!"
"Alam ko po iyon Kuya, tignan lang nating kung sino ang kasama niya no."
"Bakit kambal, excited kabang makilala kung sino ang ka date ni Mommy ha?"
"Hindi no Kuya, I just want to see kung ano ang itsura ng kadate ni Mommy, kung handsome ba O hindi."
"Di ikaw na ang sumilip, bakit mo pa ako niyaya ha, Janine?"
"Kuya, di para makita mo rin siyempre, kaya lets go na sisilip lang naman tayo!"
"Ang kulit mo talaga sige na nga," Agad ng silang tumayo at bumaba na.
Nagmamadaling bumaba si Janine kasunod si Jake.
Nang sumilip sa gilid ng bintana si Janine ng laki ang mata niya dahil sa nakita nitong naghahalikan ang mommy nila at ang kadate nito.
"Janine, tara na don't look at them okay!"
"Why si Mommy, nakikipaghalikan na agad sa kadate niya? It is mean na boyfriend na niya ang lalaking iyan, Kuya?"
"I do not no Sis, ask Mommy later, para malaman nating kung boyfriend na nga niya ito!"
"Sige Kuya, pero back up mo ako ha, baka magalit si Mommy sa itatanong ko sa kanya."
"Oo, basta nasa likod mo ako!"
"Kuya naman, eh," nakasimangot na turan ni Janine sa kambal niya.
Napangiti naman ang kuya niya dahil sa ginawa.
"Oh, iyan nguso mo puwede ng pagsabitan ng kaldero ang tulis," sabay tawa nito.
Tseeee! Ikaw kasi, eh! "
"Oh bakit ako? Wala naman akong ginawa ah kambal!"
"Hmmmpp, wala nga pero binibiro mo naman ako!"
"Ikaw talaga kambal oh, aba siyempre sanggang dikit kaya tayo, kung ano ang sasabihin mo susuporta ako saiyo."
"Talaga, Kuya?"
"Opo my kambal, kaya iyan nguso mo puwede ba ibalik muna sa dati, ang pangit mo tignan, eh!" turan ni Jake sa kapatid na mayngiti sa labi.
"Ayaw pa sanang putulin ni Luke ang halik niya kay Veron pero naramdaman nitong hindi tinutungon ang dalaga sa halik niya kaya agad na niyang pinakawalan ang labi nito.
"Veron, I'm sorry kung, hinalikan na kita agad hindi kapa sumagot ng Oo para halikan kita, mahal kasi kita Veron, hindi lang basta mahal kundi mahal na mahal kita!"
Ngumiti ng fake si Veron ayaw kasi niyang ma offend ito.
"Luke, hindi ko pa alam kung ano ang damdamin ko para saiyo, kasi ngayon lamang muling buksan ang puso ko para magmahal!"
"Don't worry Veron, hindi naman ako nag mamadali eh, take your time para alam mo kung sino ang mamahalin mo pero siyempre ako iyon di ba?"
"Salamat sa pag unawa mo, Luke!"
"Veron, ang taong nagmamahal malalim ang pag unawa, basta maging tapat lamang ito sa kanyang sarili!"
"Tama ka Luke, salamat ulit sige papasok na ako sa loob, thank you again sa dinner!"
"Gaya ng sabi ko saiyo Veron, you always welcome, okay pumasok kana, then I will go pagnakapasok kana sa loob ng bahay mo!"
Ngumiti naman si Veron dito bago siya pumasok sa loob ng bahay.
"Sige na Luke, you can go now, ingat ka sa pagmamaneho mo," aniya ng nasa loob na siya.
"I will Veron, bye," Tugong nito at agad ng sumakay sa kotse niya.
Nang makita ni Veron na nakaalis ang binata, isasarado na sana niya ang pinto ng may nahagit ang paningin sa dikalayuan.
Agad naman nag kubli ang lalake ng makita nitong nakatingin sa kanyang kinaroroonan si Veron.
"Huh? Sino kaya iyon? Parang may tao akong nakita kanina doon ah, pero biglang nawala baka namalikmata lang ako, impossible naman multo no way nasa ibang bansa kami sa Pinas lang yata uso ang multo," turan ni Veron sa sarili.
"Mommy," biglang tawag ng kambal sa kanya kaya naman nagulat siya.
"Ayyyy, multo!" pasigaw na wika niya at sabay hawak niya sa dibdib dahil sa sobrang kaba nito.
"Mommy, nasaan ang multo?" sabay na wika ng kambal at may takot sa mukha ng dalawa sabay lapit sa kanilang ina.
"Ha? Walang multo, Janine, Jake!"
"Diba ang sabi mo Mommy, ayyy multo?" natatakot na wika ni Janine.
"Kayo naman kasi eh, ginulat ninyo ako kaya na sabi ko iyon, walang multo kaya h'wag kayong matakot ha!"
"Akala ko kasi may nakita kang multo Mommy kaya nasabi mong may multo," turan muli ni Janine.
"Oh, bakit gising pa kayong dalawa ha?" pag-iiba na lang ni Veron.
"Mommy, maaga pa no," ani Jake.
"Mommy, why are you so early to go home? Di kaba nag enjoy sa date mo tonight?"
"Hay, naku ang kambal, nag-iimbistiga naman, sige sasagutin ko iyan mga tanong ninyo Sir, Ma'am, pero puwede ba maupo muna tayo nangangawit na kasi ang paa ko eh," nakangiting turan ni Veron sa kambal.
"Sige po Madam, maupo ka muna para ganahan kami sa pag iimbistiga saiyo, at relax kalang ha, slowly lang naman ang tanong namin," wika ni Jake.
Dahil sa sinabi ng anak napatawa ng malakas si Veron.
"E-hot seat yata ako ng kambal ko ah, huwag lang hot ang tanong ah, Sir, M'am, wala akong alam diyan?" natatawang turan ni Veron sa anak.
"Okay Madam, are you ready now?" tanong ng kambal ng nakaupo na sila sa sopa.
"Yes I am ready, go!"
" First question, Madam."
"Okay go ahead, Sir!"
"Hindi na kami mag paligoy-ligoy pa, Madam. Boyfriend mo na ba ang ka date mo kanina?"
Napakunot-noo naman si Veron sa tanong ng dalawa.
"Bakit iyan ang tanong ninyo kaagad sa akin ha? "
"Anwser us please, Madam!"
"No!"
"Are you sure Madam, no lying please?"
"Yes, at bakit naman iyan ang naisipan ninyong itanong sa akin?"
"Becuase Madam, we seen you kissing each other, kaya iyon totoo lang tell us kayo na ba?"
Dahil sa sinabi ng anak napatitig siya sa kambal.
"Mommy sorry, kung hindi mo na gustohan ang tanong namin!" wika ni Janine sa ina para kasing nagalit ito sa tanong nila.
"Mommy, hindi namin itutuloy ang pagtanong saiyo," wika naman ni Jake.
Dahil hindi umimik si Veron.
"Sige po aakyat na kami sa taas para matulog na po. Goodnight, Mommy!" Humalik sila sa pisngi ng kanilang ina.
Paakyat na sana ang kambal nang tawaging sila ng kanilang ina.