MONTREAL CANADA.
Nang lumapag na ang eroplanong sinakyan ni Jay sa paliparan ng Montreal, mabilis ang kaniyang pag galaw para makalabas na agad sa airport. 
Paglabas niya ng immigration agad ng sumakay ng taxi at nagpahatid sa bahay ng kaibigan niyang si Vincent para doon muna siya manirahan.
"Thanks God, for the safe trip, sa wakas narito na ako, kay sarap pala sa pakiramdam na alam mong malapit ka lamang sa kanila," turan ni Jay sa sarili habang sakay siya ng taxi at namamansid sa bawat madaan nila na magagarang building.
"Veron, malapit na tayong magkita, pati narin sa kambal, sabik na akong mayakap sila sana hindi mo ito pag kakait sa akin?"
"Sir, we are here already!" ani ng driver kung kayat napukaw ang kanyang pag muni-muni.
"Oh, thank you, Sir!" tugong naman niya sa driver ng mabayaran ito agad na siyang bumaba sa taxi.
Tinignan muna niya ang bahay nila Vincent, lagi naman siya noon dito pag nagpupunta silang mag kaibigan sa Canada.
"Still the same, pero maganda."  Nag door bell siya may caretaker na nag-aalaga sa bahay na mag-asawang Pilipino.
Limang minuto ang lumipas bumukas na ang maliit na gate.
"Good afternoon po!" magalang na bati niya sa matandang babae na nagbukas sa gate.
"Pasok ka, Jay. Kanina  kapa namin hinihintay tumawag si Sir Vincent, sa amin pinaalam na darating ka." tugon naman ng ginang.
"Salamat po Manang, ano nga po pala ang pangalan mo?"
"Tawaging muna lang akong Manang Pasita, at ang asawa ko Dencio, na naman."
"Sige po Manang Pasita."
Pag pasok niya sa loob ng bahay nag paalam muna siya kay Manang Pasita na magpahinga muna siya sandali bago niya pupuntahan ang mag-iina niya.
Dahil sa pagod narin sa kaniyang mahabang biyahe agad naka idlip si Jay at hindi niya namalayan gabi na pala.
"Pasita, nasaan si Sir, Jay?" tanong ni Mang Dencio sa asawa.
"Tulog pa yata siya, Dencio."
"Anong oras na hindi ba siya nagugutom?"
"Hayaan lang natin siya, Dencio, bababa rin pagnagutom na, at isa pa napagod sa biyahe niya tara na pahinga na tayo."
"Paano si Sir, Jay?"
"Nasa lamesa lahat ng pagkain, pero mamaya lalabas ako para tignan siya."
"Ganon ba o siya tara na."
Naalimpungatan naman na si Jay sa mahimbing na pagtulog tinignan ang oras sa suot na relo."Oh, napahaba ang tulog ko ah, gabi na pala kailangan ko nang maghanda para sa pagpunta kina Veron."
Kaya naman agad na siyang pumasok sa banyo para maligo.
"Kailangan maging maayos ang itsura ko sa pagharap sa kanila at para narin magandang lalake ako sa paningin ni Veron!"  Muni niya sa sarili pagkatapos niyang naligo dali-dali ng nag-ayos sa sarili si Jay upang sa kanyang pagdalaw sa mga-iina ay presentable siyang tignan.
.....
"JAKE, JANINE, kumusta naman ang pagsusulit ninyo, kanina hindi ba kayo nahirapan ha?" Malambing na tanong ni Veron sa kambal na anak.
"Mommy, hindi po kasi madali lang naman ang ibinigay ng guro namin sa exam, eh!" Nakangiting sagot ni Jake sa ina.
"Ummhh, that good, oh halina na kayo kumain na para maaga tayong matulog ngayon, I'm so tired today," talagang pagod siya sa maghapon trabaho.
"Mommy, tomorrow it's saturday, wala kaming pasok kaya manunuod muna kami ni Kuya ng mga paburito namin show please!" nagsusumamong sabi ni Janine sa ina.
Ngumiti si Veron sa anak."Okay pero huwag magpuyat ha," she love her twin so much kaya lahat ng gusto o sasabihin nila she will say yes huwag lang mali o hindi tama ito
"Yes Mommy, thank you, and I love you," wika ni Janine sa ina.
"I love you so much, mga anak sige na tumayo na kayo riyan at kakain na tayo," nauna ng pumasok si Veron sa kusina agad naman sumunod ang dalawa sa kanilang ina.
Pagkatapos nilang kumain habang nagliligpit ng pinagkainan nila si Veron ng may doorbell.
"Jake, tignan mo nga kung sino iyon nasa labas huwag mong bubuksan ang pinto pag hindi mo kilala ha?" pasigaw na utos ni Veron sa anak.
"Yes, Mommy." Binalingang nito ang kapatid."Sis, diyan ka muna ha huwag kang maglipat ng channel," biling pa nito.
"Opo, Kuya."
"Sino naman kaya ang pumunta dito sa bahay eh, wala naman akong alam na bibisita sa amin ngayon? Ahhh, baka manliligaw kay Mommy ito." turan ni Jake habang patungo sa pinto.
Nang makarating na sa may pinto si Jake. Sumilip muna ito kung sino ang nasa labas napakunot ang noo dahil ngayon lamang niya nakita ang lalaking nakatayo sa harapan ng pintuan."Oh sino kaya siya?" tanong niya sa sarili. Binuksan niya ang unang pinto para makita maigi kung sino ang nasa labas at matanong kung ano ang kailangan nito.
"Hello Sir, what do you need, and who are you? " agad na sabi niya sa lalaki.
Hindi naman agad nakapag salita si Jay ng makita niya ang anak at biglang may namuong luha sa mata.
"Sir, I said, who are you?" ani muli ni Jake.
Wala pa rin imik si Jay nakatitig lamang siya sa batang lalaki. Tapos naman na si Veron sa kusina ng lumabas siya sa sala nakita ang anak na nakatayo sa pinto nilapitan niya ito.
"Jake, sino ang nasa labas?" Sabi niya habang papalapit sa anak.
"Mommy, hindi ko po alam tinatanong ko po siya, pero ayaw niyang sumagot nakatingin lamang siya sa akin."
Dahil sa sinabi ng anak nakaramdam ng kaba bigla si Veron at dali-dali na siyang lumapit dito para tignan kung sino ang kausap ng anak.
Nang makita niya kung sino ang nasa labas gulat at pagkabigla ang lumarawan sa mukha ni Veron ng mapag sino niya ang lalaking nakatayo sa labas ng kanilang pintuan.
Kahit si Jay nagulat din ng makita si Veron pero agad din na nakabawi."Ve...veron, kumusta kana?" medyo pumalya ang kanyang boses.
Hindi naman agad nakapag salita si Veron dahil sa kakaibang nararamdaman niya sa sandali iyon.
"Mommy, do you now him? "tanong ng anak ng bangitin ng kaharap nila ang pangalan niya.
"Kuya, bakit ba ang tagal mo iyon tuloy di mo na napanunod ang huli ng palabas," ani Janine sa kakambal ng lumapit na rin ito sa may pintuan.
Nang makita ni Jay si Janine, he feel so excited na mahawakan at mayakap ang kambal.
"Kuya, Mommy, sino siya?" tanong ni Janine ng makita ang lalaking nakatayo sa may pinto.
"I do not no Sis, but he call, Mommy's name."
"Veron, sila ba ang anak nating?" Walang alinlangang na sabi ni Jay kung kayat doon na natauhan si Veron sa narinig.
"Mommy, anong ibig niyang sabihin na anak nating? He mean siya ang Daddy namin?" sabay pang sabi ng kambal.
"No!" biglan turan ni Veron na medyo malakas ang pagkasabi niya.
"Mommy?" Sabay na wika ng kambal.
"Jake, Janine, go to your room now!"
"But, Mommy," ani Jake na may pagtutol sa boses nito.
"I said go to your room now, hindi ba ninyo ako naiintindihan ha!" pagalit na turan ni Veron sa kambal.
"Kuya, lets go, galit na si Mommy," anyaya ni Janine sa kakambal
Dahil alam nilang galit na ang kanilang ina agad ng umakyat sa kanilang silid ang kambal.
"Veron, bakit mo naman sila pinagalitan?" ani Jay dito.
"Get out of my house now!" madiin wika ni Veron sa binata.
"Veron, alam kung galit ka sa akin narito ako upang humingi ng kapatawaran mo!"
"Bingi kaba ha, ang sabi ko umalis ka na dahil para sa akin hindi kita kilala. At bakit pala nakalaya ang isang katulad mong kidnaper at repist pa?!" galit na wika ni Veron dito.
Veron words are so hurting para kay Jay pero accept niya ito dahil totoo naman."Veron, kaya ako nakalaya dahil naging mabut..." hindi naituloy ni Jay ang sasabihin ng itaas ni Veron ang kamay tanda na ayaw niyang pakingan ang paliwanag nito.
"Whatever pa ang dahilan mo kung bakit ka nakalaya wala akong pakialam, ang gusto ko now get out dahil ayokong nakikita ang pag mumukha mo, dahil na alala ko lamang ang kahayupan ginagawa mo sa akin, umalis kana!" pabalibag na isinarado ni Veron ang pinto.
Nang lulumong inihakbang ni Jay ang paa paalis sa bahay ni Veron. Pero para sa kanya ito palang ang umpisa. Ang salitang give up sa ngayon ay wala ito sa kanya. Ang nasa isio at puso ay never give up until mapatawad siya ni Veron.
"Hindi ako titigil sa paghingi ng kapatawaran mo Veron, kahit ipag tabuyan mo pa ako ng paulit-ulit babalik at babalik ako rito!" turan ni Jay sa sarili at bago ito umalis sinulyapan mo na niya ang bahay kung nasaan ang kanyang mag-iina.
Samantala ang kambal naman nakasilip sa kanilang bintana at tinitignan ang papalayo nilang ama.
"Kuya, siya ba ang Daddy nating?" tanong ni Janine.
"I don't no maybe si Mommy lang ang makapagsabi sating kung siya nga, Janine."
"I wish that he is Kuya, para may Daddy na tayo!" may lungkot na turan ni Janine.
"Ewan ko Janine, look mo naman si Mommy, she's so angry right?"
"Yeah!" pabulong na lang na tugon ni Janine.
Pagkasarado ni Veron sa pinto hindi niya na napigilan ang luhang kanina pa niya pinigilan at napasandal siya sa dahon nito at tuluyan na nga siyang napahagulgol sa iyak she feel so weak kung kayat padausdos siyang napaupo sa sahig.
Nang marinig ng kambal na umiiyak ang kanilang ina.
"Kuya, bumaba tayo, tignan nating si Mommy."
"Sige tara na, Janine."
"Bakit kailagan mo pang mag pakita sa amin, Jay? Kung kailan unti-unti ko ng nakakalimutan ang ginagawa mo sa akin, hindi ganun kadali na mapatawad kita, dahil nag pilak ang bawat paghiwa mo ng patalim sa balat ko."
Nasa ganun siyang kalagayan ng bumaba ang kambal niyang anak sa pag lapit ng dalawa agad naman siyang niyakap.
" Mommy, why are you crying?" ani Janine sa ina sabay pahid pa sa luhang lumalandas sa kaniyang pisngi.
"Mommy tell us, kasi naiintindahan ka naman namin eh!" wika rin ni Jake sa ina.
"Tama si kuya, mommy, we are big naman na eh, at kaya na namin intindihin ano man sasabihin mo."
Walang imik si Veron paano nga ba niya sasabihin sa kambal ang lahat, at nahihiya siyang malaman nila what happens before.
" Mommy, bakit hindi mo subukan sabihin sa amin ni Janine, kung ano ang bumabagabag saiyo anak mo kami, at iintidihin ka namin kung ano man iyan even we are just nine years old? "
Ngumiti naman si Veron sa kanyang kambal na anak.
" Hindi ito ang tamang panahon para sabihin ko sa ninyo kung ano ang narito sa puso ko, mga bata pa kayo I know na kaya na ninyong umintindi but not now okay," turan ni Veron sa kambal at sabay haplos niya sa pisngi ng dalawa.
" Okay, mommy, kung iyan ang gusto mo, pero kung kailangan mo ng kausap andito lang po kami na anak mo na handang makinig sa ano man sabihin mo," ani naman ni Jake sa ina.
" Thank you Jake,Janine, salamat at nag nakaroon ako ng anak na katulad ninyong mababait at iniintindi ako."
" Mommy, we love you so much, kaya kami ay mabait kasi po pinalaki mo kaming mabuti at marunong rumespeto sa kapwa namin."
"Kuya is right mommy, you are a good mother, para sa amin ni kuya ikaw ang the best mommy in the world," wika naman ni Janine.
Lalo tuloy napahagulgol sa iyak si Veron dahil sa sinabi ng kambal sa kanya.
"I love you, Jake,Janine, tandaan ninyo palagi that mommy always love you both," aniya sa dalawa at sabay yakap ng mahigpit sa kambal.
"We love you to, mommy, opo lagi namin tatandaan iyan mommy," ani naman ng dalawa at sabay halik sa pisngi ng kanilang ina.
" Mommy, tama po iyan pag iyak mo ha, sige nga hindi kana maganda niyan,"wika ni Janine ay sabay punas pa nito sa palad ang luhang umaagos sa pisngi ng ina.
Dahil sa sinabi ng anak ngumingiti na lumuluha si Veron.
" Opo anak, mommy take your advice," turan niya sa anak.
" That good mommy, para laging kang pretty and I'm pretty too kasi sabi nila kahawig daw kita."
"Ang layo naman sis, mas maganda si mommy saiyo no,"biro ni Jake.
"Tsee, inggit ka lang!" sabay irap rito.
" Heto naman kayong dalawa sige mag asaran kayo wala lang mapipikon ha!"
" Mommy si Janine, laging pikon iyan! ".
"Tseeee, hindi no!"
"Hindi raw, sige nga tignan nating, kung dika pikonin! "
"Kuya, huwag mo akong umpisahan ha!"
"Ito talaga dipa nga ako nag uumpisa pikon na agad."
"Sige mag asaran kayo at ako ay aakyat na sa taas pero mamaya matulog narin kayo ha, gaya ng sabi ko huwag mag puyat!"
"Yes mommy, good night," wika ng kambal.
"Good night too." Veron kiss them bago umakyat.
Sa sandali naman iyon pag katapos puntahan ni Jay ang kaniyang mag-iina dahil sa galit ang nakita niya kay Veron, at pinag tabuyan siya nito. agad naman niyang tinawagan ang kaibigan niyang si Vincent para may maka usap siya.
Pag ring palang ng isang beses ang cellphone ni Vincent agad na nitong sinagot ng makita nito kung sino ang tumawag.
"Hello bro, kumusta ka naman diyan?"bungad niya.
"Okay, lang bro! "
"Mabuti naman kung ganun bro, oh bakit nga pala napa tawag?"
"Gusto ko kasing may kausap bro, paramailabas kung ano ang nasa loob ko ngayon, Vincent."
"What happens, bro?"
"Galing ako kina, Veron, kanina,bro."
"Nakita mo naba ang kambal mong anak? "
"Yes bro but..." hindi muna ituloy ni Jay ang sasabihin dahil tila may nagbara sa lalamunan.
"Bro, are you okay?"
"Yeah, bro I'm fine."
"So, what happen ng pumunta ka sa kanila?"
"Hindi ko man lang sila hawakan bro, dahil galit na galit si Veron, ng makita niya ako!"
"Bro, intindihin mo muna siya at hindi mo siya masisisi kung galit ang bungad niya saiyo, diba ang sabi ko saiyo hindi ganun kadaling mawala ang galit niya but dont lost your hope, Jay, I know one day she will be forgive you!"
"Oo bro, I will not lost my hope na sanay mapatawad niya ako and I always pray na she will forgive me, hindi man ngayon maybe one day."
"Yes bro, you always pray gaya ng ginagawa mo sa loob ng piitan dati!"
"Vincent, sabik na akong mayakap sila, alam mo ba ng makita ko sila I'm so happy, excited ibang-iba ang pakiramdam ko, sa sandaling iyon, I feel na daddy na nga ako,"wika ni Jay habang may luhang lumalandas sa pisngi.
"Bro, mag pahinga kana muna alam kung hindi pa sapat ang pahinga mo dahil kararating mo lang diyan, I will call you back later, Jay."
"Sige bro, salamat sa oras mo sa akin."
"Bro, andito lang ako handang makinig sa ano man sasabihin mo okay, but now take a rest ka muna ha, bye."
"Bye, bro!"
Nang mai-off ni Vincent cellphone ay napabuntong- hininga siya nang malalim."Just dont lost hope, Jay. Mapapatawad ka rin niya, pero hindi natin alam kung kailan niya igagawad saiyo ang hinihingi mong kapatawaran," ani Vincent sa sarili.
HABANG nakahiga naman si Jay malungkot man siya dahil hindi niya nayakap ang dalawa, may saya pa rin lumarawan sa mukha dahil kahit papaano nakita na niya ang kambal at si Veron.