NAPALINGON si Jay sa kanyang likod para tignan kung sino ang humawak sa kamay na isusuntok na sana niya ito sa kaharap.
"Huwag mong hayaan na kainin ng galit ang puso mo Jay, dahil kapag isinayad mo ang iyon kamao sa kanya mababalewa lahat nang pinagsikapan mong pagbabago, at ang paglaya mo ay mawawala din ito." si Warden ang humawak sa kamay ni Jay na minsan binigyan ng payo.
Ngumiti na si Jay wala ang galit na rumihistro sa mukha."Tama ka Sir, salamat muntik na akong makalimot."
"Wala iyon Jay, heto lang ang masasabi ko saiyo hanggat kaya mong magtimpi gawin mo, kahit bugbugin ka pa nila huwag kang lalaban puwera na lang kung papatayin ka nila,  idepensa mo ang iyon sarili sa ngayon magtimpi-timpi ka muna, dahil ilang araw na lang lalaya ka na." paalala nito.
"Talaga, Sir? Sana totoo iyan sinasabi mo!" excited niyang turan kay Warden at lumarawan sa mukha ang kaligayahan.
"Totoo Jay, iyan ang nasagap kung balita mula sa taas kaya huwag mong pairalin ang init ng ulo mo ha, baka maudlot pa ang paglaya mo ng wala sa oras, hindi nating alam baka bukas O sa makalawa lalaya ka na."
Hindi napigilan ni Jay ang sarili na yakapin si Warden dahil sa sinabi nito sa kanya."Salamat po Sir."  Aniya habang nakayakap hindi na rin niya napigilan ang pagpatak ng kaniyang luha.
Tinapik-tapik naman ni Warden ang balikat ni Jay."Sige na kumain ka na at pagkatapos mong kumain pumasok ka na sa selda mo."
"Oo Sir, salamat talaga," masaya ng kumain si Jay.
Binalingan ni Warden ang nang aasar kay Jay." Ikaw naman Tulfo, alam mong na ngang lalaya iyan tao hinahamon mo pa, dapat saiyo eh. ibabartolina muna para hindi mo na siya guluhin!" banta nito.
"Sir, huwag naman, joke ko lang sa kanya tinitignan ko lang kung hanggang saan ang pasensiya niya eh, mababa pala ang buntot, eh."
"Oh sige na magsikain na kayo, at walang mang-gugulo ha pag meron mang gulo ibabartolina ko kayong lahat!" pasigaw na wika ni Warden sa mga bilanggo natahimik naman silang lahat kilala nila ito pag sinabi ginagawa.
Pagkatapos nilang kumain agad ng nagsibalikan na sa kanya-kanyang selda ang mga preso habang nakahiga si Jay muli naman niyang tinignan ang larawan ng mag-iina."Malapit ko na kayong makita mga anak, nasasabik na akong mayakap kayo, at sana mapatawad ako ng mommy ninyo. Diyos, na namin mapag unawa sana po gabayan mo ang isip at puso ni Veron, patungo sa pagpapatawad sa akin para po mabuo ang amin pamilya," piping dasal niya.
Sa gabing iyon puno ng kagalakan ang puso ni Jay dahil kanyang masisilayan ang mundo sa paglaya niya.
MONTREAL CANADA.
"Mommy, may itatanong sana kami saiyo sana huwag kang magalit ha!" turan ng anak ni Veron habang nasa sala silang nanunuod ng television.
"Sure Jake anak, ano ba iyon ha?"
"Mommy, na saan po ang Daddy namin?" biglang tanong nito.
Napalingon bigla si Veron sa anak dahil sa tanong nito.
"Why did you ask that, Jake?"
Ngayon lamang inunkat ng anak tungkol sa ama nila. Noon mga bata pa sila pag tinatanong na "Mommy, na saan si daddy, where did he go?" Ang lagi niyang sagot "He's so faraway, and don't ask him again okay." kaya mula noon hindi na nila binanggit pa ang ama nila ngayon lamang.
"Mommy, kasi kailagan namin ilagay dito sa form eh para sa gagawin namin event sa school. "
"Ilagay mo diyan patay na siya!" walang gana niyang sabi sa anak.
"Pero Mommy, iyon totoo po patay na nga ba si Daddy?"
"Jake, I said patay na siya at huwag kang magtanong pa, basta ilagay mo diyan he's dead!" ani niya sa anak na medyo tumaas ang tono ng boses.
"Mommy, huwag kang magalit please, nagtatanong lang naman ako eh, at saka ngayon lang naman ako nagtanong tungol sa Daddy namin kasi wala kaming alam about him, wala ka man lang sinabi sa amin tungol kay, Daddy. Even a small details, kahit name lang man niya."
"Bakit, Jake, gusto mo ba siyang makilala ha?"
"Mommy, hindi naman sa ganon, I'm just asking lang naman, eh. "
"Oo, you just asking pero pero may ibig sabihin ang sinabi mo, bakit kulang pa ba ang pag-aaruga ko sa ninyo ha naging ama at ina na ako para hindi na ninyo siya hanapin pa kulang pa ba iyon ha!" galit niyang wika sa anak at sabay tayo niya at agaran lumayo sa mga anak upang hindi nila makita ang pag patak ng kaniyang luha.
"Ikaw kasi Kuya, nagtanong ka pa tignan mo tuloy nagalit si Mommy."
"Kasi nga kailangan nating di ba, we need it so ang ilalagay ko dito sa form patay na siya?"
"Ganon na nga Kuya, no choice di ba?" habang sinusulat ng batang lalaki ang tungol sa kanilang ama may napansin naman ang kapatid niya dito.
"Kuya Jake, bakit mo isinulat sa wikang tagalog ang patay na ang amin ama, hindi naman maintindihan ng guro natin iyan, ha?"
"Ay, Oo nga pala, kasi naman iniisip ko si Mommy eh, dahil nagalit siya sa tanong ko akin na nga iyan pang bura na puti, Janine. "
"Heto Kuya, mamaya pagkatapos natin dito, lambingin natin si mommy para mawala ang galit niya."
"Oo, tatapusin ko lang ito para ipasa na natin bukas sa school."
Habang nag-iisa si Veron sa labas ng bahay nila naisipan niyang tawagan ang kaibigan niyang si Maribelle.
"Kailangan kung may kausap ngayon gusto kung ilabas ang galit ko sa demonyong iyon!" aniya sa sarili at agad na kinuha ang cellphone para tawagan ang kaibigan.
.....
PHILIPPINES.
Sa sandali naman iyon nag lalambigan ang mag-asawang Vincent at Maribelle.
"Honey, puwede bang makaisa ako ngayon please?" bulong ni Vincent sa asawa napangiti naman si Belle sa sinabi nito.
"Bakit, Honey?" Kunwaring hindi niya alam ang nais nito.
"Honey, I'm horny tonight, nag-iinit ako, please pagbigyan muna ako!" Sabay halik sa leeg ng asawa.
"Ano ba, Vincent. May kiliti ako diyan!" napahagikgik si Bella.
"I know honey, kaya nga dito kita hinahalikan para mag init ka rin ka agad."
"Ikaw talaga, hindi ka na nagsawa!"
"Honey, hindi ako mag-sasawa saiyo dahil mahal na mahal kita kahit tatanda na tayo ganito pa rin ako saiyo kalambing hinding- hindi magbabago kahit na kailanpaman."
"Alam ko naman iyan, Vincent, ganon din ako saiyo. I will always love you honey," at siya pa mismo ang humalik sa labi ng asawa.
Nasa kalangitnaan na sila ng kanilang romansahan ng biglang tumunog ang cellphone ni Maribelle.
"Vincent, sandali muna tumunog ang cellphone ko." Pigil sa asawa at tinulak ito ng bahagya pero hindi natinag.
"Honey, huwag munang sagutin hayaan mong tumunog lang istorbo lang sa ating iyan."
"Pero honey, baka importante iyan tawag sa akin wait lang ha sasagutin ko muna."
Dahil ayaw mag paawat ng asawa sa ginagawa nito pakapang kinuha ni Belle ang ang cellphone ng makita niya kung sino ang tumawag agad niyang pinigilan ang asawa sa ginagawa nito.
"Honey si Veron, ang tumatawag, wait lang sagutin ko lang sandali."
"Pero honey, mabibitin ako nito, eh!" halata sa boses nito pagtutol sa pag sagot ni Belle sa tawag ng kaibigan pero hindi niya pinakingan ito at agad na niyang sinagot.
"Hello Veron, napatawag ka?"
"Oo Belle, kasi kailangan ko ng kausap ngayon sana hindi ako nakaka istorbo sa ninyo!"
Tumingin muna si Belle sa asawa bago sumagot Vincent understand.
"Okay Honey, I gave you ten minutes para mag usap kayo, you see galit na galit na ito, oh," sabay turo niya sa sandata na tayong-tayo na kinuha naman ni Belle ang unan binato sa asawa sa mismo harapan naman nito tumama ang una.
"Aray ko naman honey, bakit ito pa ang tinamaan mo sige mag usap na kayo basta ten minutes lang ha," paanas na wika niya sa asawa.
"Oo na!" paanas din na sagot ni Belle sa asawa.
"Belle, are you still there? nakakaistorbo yata ako sa ninyo sige bukas na lang ako tatawag ulit."
"Hindi naman Veron, may problema ka ba?"
"Kasi Belle, nagtatanong ang anak ko tungol sa ama nila kanina!"
"Oh anong sabi mo sa kanila? "
"Ang sabi ko patay na ang ama nila Belle!"
"Veron, bakit mo naman sinabi iyan sa kanina?"
"Dahil ayokong sabihin sa kanila ang totoo kung bakit sila na buo sa sinapupunan ko Belle, hindi ko kayang sabihin sa kanila na ginahasa ako ng ama nila." pumapatak ang luha niya.
"Veron, papaano kung isang araw mag pakita sa inyo si Jay?"
"Hindi iyon manyayari Belle, di ba habang buhay siyang makukulong?"
"Veron, dapat mong malaman na siya' y nag pakabait sa loob ng kulungan kung kayat lala..." hindi naituloy ni Belle ang sasabihin ng bigla siyang siniil ng halik sa labi ng asawa at sabay kuha sa hawak nitong cellphone.
"Ah Veron, Vincent here, puputulin ko na ang pag-uusap ninyo ng honey ko ha, bukas na ninyo ituloy ito si Belle, naman ang tatawag saiyo kasi ngayon kailangan pa namin bumuo ng isang baby kaya bye na muna, Veron."
"Sige Vincent, sorry sa istoro pero ano iyun lala na sabi ni Belle, ano ang mean niya?"
"Ah, lalabas muna daw siya kasi nauuhaw kukuha laman siya ng tubig, Veron," pagtakip ni Vincent.
"Ganon ba sige, bye!"
"Bye, Veron," agad ng ini off ni Vincent ang cellphone.
"Vincent, bakit ka nagsinugaling sa kanya? Di ba lalaya na si Jay?"
"Oo honey, hindi natin puwedeng pangunahan si Jay, sabi niya kasi sa akin gagawin nila ang lahat para makuha ang kapatawaran ni Veron, para mabuo ang kanilang pamilya kaya ngayon ituloy na natin ang naudlot na pulot-gata kanina honey," sabay siil niya ng halik sa labi ng asawa.
Wala ng nagawa pa si Belle, she love his husband si much kaya hindi niya puwedeng tanggihan sa lahat ng nais nito. That night they make love to have baby again.
CANADA.
Dahan-dahang nilapitan ng kambal ang mommy nila.
"Mommy," tawag ng anak ni Veron sa kanya.
"Ano iyon, Jake?" sabay pahid ni Veron sa pisngi nitong basa sa luha.
"Mommy, sorry kung nakapagtanong ako nang hindi mo gusto kanina. Galit ka ba sa akin, Mommy?"
"No, anak. Bakit naman ako magagalit saiyo?"
"Akala ko kasi galit ka. I love you, Mommy!" sabay yakap sa ina.
"I love you too, Jake, Janine. Kayo ang buhay ko," saad niya sa dalawa at kaniyang niyakap ng mahigpit ang kambal.
"We love you so much, Mommy!" kanilang hinalikan nito.
Veron starts to cry again, pero luha iyon ng labis na kaligayahan.